Ο άλλος Πέτρος Κωστόπουλος… Μία προσωπική μαρτυρία

TO BHMA:  01/03/2012
Ο άλλος Πέτρος Κωστόπουλος
Κόντρα στην τελευταία «μόδα» που θέλει πολλούς να γράφουν χαιρέκακα και φθονερά σχόλια για την «άνοδο και την πτώση» του Πέτρου Κωστόπουλου, θα ήθελα να ξεκινήσω λέγοντας ότι εργάστηκα στα περιοδικά του από το 1993 ως το 1999 και τρέφω μεγάλο σεβασμό για την προσωπικότητα και την προσφορά του στον Τύπο. Η αυστηρά προσωπική μου άποψη είναι ότι ο Κωστόπουλος διαθέτει ιδιότητες χάρη στις οποίες δεν αποκλείεται να επιτύχει ένα εντυπωσιακό comeback. Δεν είμαστε φίλοι. Μετά το 1999 τον συνάντησα τυχαία τρεις ή τέσσερις φορές. Τα περιοδικά του τα διάβαζα σπανίως τα τελευταία χρόνια και οι τηλεοπτικές εκπομπές του δεν μου άρεσαν. Ο Πέτρος παγιδεύτηκε από τις Σειρήνες των κάθε λογής συρμών που και ο ίδιος συνέβαλλε να γεννηθούν στην Ελλάδα της αφθονίας και παρασύρθηκε σε μια ζωή νεόπλουτου. Πολλοί συνεργάτες του αποχώρησαν γιατί παρότι ήταν και παραμένει ευφυής και γενναιόδωρος, διαθέτει ένα «εγώ» που τράφηκε από την επιτυχία και μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε θα μπορούσε να γεμίσει το Ολυμπιακό Στάδιο. Η ύβρις ήταν η βασική αιτία της πτώσης του. Επιπλέον, ο Κωστόπουλος δεν κατόρθωσε να αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα ότι η πρωτοπορία του παρελθόντος είναι η συντήρηση του μέλλοντος. Αυτός ο κανόνας βέβαια αποδίδει τη μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι οι επαναστάτες ξεχωρίζουν από τους άλλους ακόμα και όταν έχουν γίνει κατεστημένο.

Το μανιφέστο του ΚΛΙΚ

Όταν τον γνώρισα στις αρχές του 1993 ο Κωστόπουλος ήταν ακόμα επαναστάτης. Ήταν 39 ετών και ετοιμαζόταν να κλείσει έξι χρόνια στη διεύθυνση του ΚΛΙΚ. Μπορεί το ΚΛΙΚ να ανήκε στον Άρη Τερζόπουλο, έναν ευγενικό και έξυπνο εκδότη που συνδυάζει τη δυτική  αισθητική με τις ανατολικές πνευματικές και θρησκευτικές ανησυχίες, αλλά το ΚΛΙΚ ήταν ο Πέτρος. Το ΚΛΙΚ κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1987 και από τότε  ο Κωστόπουλος συγκέντρωσε στο γραφείο της οδού Φραγκοκκλησιάς 7 στον Παράδεισο Αμαρουσίου όλα τα ταλέντα της «νέας δημοσιογραφίας», τον Γιάννη Νένε, τον Γιώργο Πανόπουλο, τη Σοφία Κιντή, τον Παναγιώτη Γεωργόπουλο, τον Γιώργο Παυριανό, τον Δημήτρη Γαλάνη, τον Δημήτρη Παγαδάκη και πολλούς άλλους. Συνεργάστηκαν για να πραγματοποιήσουν το σχέδιο ενός ασεβούς, επιθετικού και έξυπνου περιοδικού που έγινε μύθος γιατί υποστήριζε με κάθε αφορμή και σε κάθε σελίδα έναν αιρετικό και γοητευτικό ατομικισμό.

Είναι κοινός τόπος στην πολιτική επιστήμη ότι η ευημερία αποδυναμώνει τις παλιές συλλογικότητες γιατί ενισχύει τη θέληση και τις δυνατότητες των ατόμων και των ομάδων να εγκαταλείψουν τους παραδοσιακούς μαζικούς κώδικες και να διεκδικήσουν χωρίς συμβιβασμούς έναν νέο τρόπο ζωής, να διαμορφώσουν δηλαδή ένα νέο lifestyle. Το ΚΛΙΚ ήταν το μανιφέστο αυτής της αλλαγής. Η απόρριψη του γάμου και της οικογένειας, ο μόνιμος εορτασμός όλων των εκφράσεων σεξουαλικότητας, η πίστη στην ανωτερότητα της ατομικής προσπάθειας, η γελοιοποίηση των «κλισέ» στο δημόσιο λόγο, η ψύχραιμη αντιμετώπιση των ναρκωτικών, η υιοθέτηση νέων μορφών διασκέδασης, η υποστήριξη των νέων τεχνολογιών, η ανάπλαση της ατομικής ταυτότητας μέσα από την κατανάλωση, η εμμονή με τη νεότητα, η αποθέωση του εαυτού, η ανάδειξη νέων προτύπων αρσενικής και θηλυκής ομορφιάς, η καυστική αμφισβήτηση της πολιτικής και η μαχητική υποστήριξη της άποψης ότι «το μέλλον το χτίζεις μόνος σου» ήταν το  «DNA του ΚΛΙΚ».

Αυτές οι «δομικές αξίες» σε συνδυασμό με το χιούμορ, τον αυτοσαρκασμό και την άμεση και ευθύβολη γραφή συνθέτουν την εξήγηση για τη δύναμη και την επιτυχία του ΚΛΙΚ. Τα άρθρα και τα ρεπορτάζ με αυτά τα χαρακτηριστικά εξέφρασαν πάρα πολλούς νέους ενώ επηρέασαν σχεδόν ολόκληρη τη βιομηχανία του έντυπου και του ηλεκτρονικού τύπου. Πολλοί προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα «δεύτερο ΚΛΙΚ», αλλά απέτυχαν γιατί ενώ μπορούσαν να αντιγράψουν τις σελίδες του ΚΛΙΚ, δεν μπορούσαν να «κλέψουν» το «DNA του ΚΛΙΚ» που βρισκόταν «κλειδωμένο» στο μυαλό του Κωστόπουλου.

Αντίθετα λοιπόν με όσους ισχυρίζονται ότι το ΚΛΙΚ ήταν μία έκφραση της «αισθητικής ΠαΣοΚ», η πραγματικότητα είναι ότι το περιοδικό εξέφραζε την αμφισβήτηση και την αποδόμησή της, και μάλιστα την κατάλληλη στιγμή, δηλαδή στα τέλη της δεκαετίας του ’80 όταν οι συλλογικότητες της «πρώιμης μεταπολίτευσης» κατέρρεαν ακριβώς εξαιτίας της επιτυχίας του ΠαΣοΚ να επιστρατεύσει ορθόδοξα και ανορθόδοξα μέσα για να απλώσει την ευημερία στην κοινωνία και να διευρύνει τις δυνατότητες και τις επιλογές των Ελλήνων.

Η σχέση με τον Ανδρέα

Ο Κωστόπουλος ήταν πάντα στο ΠαΣοΚ και, αν μείνει το ΠαΣοΚ για πάντα, θα μείνει για πάντα στο ΠαΣοΚ. Ήταν το πιο ασυμβίβαστο από τα αγαπημένα παιδιά του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Πέτρος ήταν 20 ετών όταν ο Ανδρέας επέστρεψε στην Ελλάδα στις 16 Αυγούστου 1974 και συμμετείχε και αυτός στην ιστορική υποδοχή στο αεροδρόμιο του «Ελληνικού». Τον είχε φέρει μαζί του ο Κώστας Λαλιώτης, τρία χρόνια μεγαλύτερός του, με τον οποίο έγιναν κολλητοί τα τελευταία χρόνια της χούντας και παραμένουν φίλοι μέχρι σήμερα.

Η χειραψία με τον Ανδρέα τον έκανε «για πάντα ΠαΣοΚ» όπως του αρέσει να διηγείται.«Ήταν σαν να με διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα», έλεγε. Κάτι άλλο που του αρέσει να επαναλαμβάνει ήταν ότι γεννήθηκε την ίδια ημέρα με τον Ανδρέα (5 Φεβρουαρίου). Ήταν ο Ανδρέας εκείνος που τον τοποθέτησε το 1981 σε υψηλή θέση στην ελληνική αποστολή στις Βρυξέλλες. Έμεινε τρία χρόνια και αργότερα εργάστηκε στην Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς όπου μεταξύ άλλων ήταν υπεύθυνος για την Μπιενάλε Θεσσαλονίκης (1986). Αργότερα απομακρύνθηκαν, αλλά μετά την επιστροφή του στην κυβέρνηση το 1993 ο Ανδρέας έδωσε την πρώτη του συνέντευξη στον Πέτρο. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΜΕΝ με τίτλο «το μεγάλο comeback του Ανδρέα». Είχαν αρκετό καιρό να συναντηθούν και στο διάστημα αυτό ο Πέτρος έγραψε στο ΚΛΙΚ αρκετά editorial εναντίον του ΠαΣοΚ και του προέδρου του που ο Ανδρέας φυσικά είχε διαβάσει.«Γιατί πήγες τόσο απέναντι;», τον ρώτησε πατρικά μόλις τον είδε στο Μέγαρο Μαξίμου. Ήταν μια από τις λίγες φορές που ο μονίμως ετοιμόλογος Πέτρος δεν είχε έτοιμη την απάντηση.

Στις 21 Νοεμβρίου 1995 ο Ανδρέας εισάγεται στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο. Τα κανάλια μεταδίδουν ότι η κατάσταση της υγείας του είναι κρίσιμη. Ο Πέτρος μιλάει συνέχεια στο τηλέφωνο με τον Λαλιώτη. Έχει μόλις ιδρύσει την ΙΜΑΚΟ. Το δεύτερο τεύχος του NITRO είναι σχεδόν έτοιμο, αλλά ο Πέτρος σταματάει την έκδοση. Σκέπτεται να αφιερώσει το editorial στον Ανδρέα, αλλά τελικά αποφασίζει να γράψει ο ίδιος ένα μεγάλο αφιέρωμα. Ο Πέτρος ποτέ δεν έγραφε μόνος του, ούτε άγγιζε τον υπολογιστή. Υπαγόρευε πάντοτε, συνήθως στην Σοφία Κιντή, κολλητή φίλη του και σπουδαία δημοσιογράφο, μαζί του από το 1987. Εμπιστευόταν το ένστικτο και την κρίση της και συζητούσαν τα περισσότερα απ’ όσα έγραφε προτού πάρουν τελική μορφή. Η υπαγόρευση γινόταν μπροστά σε όλους. Δεν απαιτούσε «ειδικές συνθήκες», ούτε ήταν οργανωμένος. Αυτοσχεδίαζε. Έτρωγε, κάπνιζε, γελούσε, μιλούσε στα τηλέφωνα, «μετρούσε» τις αντιδράσεις μας και χαιρόταν σαν μικρό παιδί όταν μας άρεσαν τα επιχειρήματα, τα βρομόλογα, οι φιλοσοφίες και οι υπερβολές του.

Εκείνο το βράδυ όμως ήταν διαφορετικό από τα άλλα. Παράγγειλε κινέζικο για όλους από το γνωστό (υπάρχει και σήμερα) εστιατόριο Saipan στο Χαλάνδρι από το οποίο συνήθιζε να παραγγέλνει το δικό του φαγητό τα μεσημέρια ή να το επισκέπτεται τα βράδια με την παρέα του. Ο λογαριασμός έφτασε κοντά στις 100.000 δραχμές, ποσό μεγάλο για την εποχή που πλήρωσε ο ίδιος όπως έκανε πάντα αφού το κέρασμα των συνεργατών ήταν «έθιμο» που επαναλαμβανόταν συχνά. Έστησε λοιπόν ένα συμπόσιο και υπαγόρευσε ένα συγκινητικό κείμενο για τον Ανδρέα με τίτλο «Ο άνθρωπος που σνόμπαρε την ιστορία». Θεωρούσε τον Ανδρέα «δεύτερο πατέρα» του και θρηνούσε το τέλος του, χωρίς θλίψη και δάκρυα, με γενναιότητα, ανθρωπιά και γλέντι, σαν ένας μοντέρνος Ζορμπάς. Το αποχαιρετιστήριο κείμενο άρεσε και στον Ανδρέα, ο οποίος το διάβασε, αφού δεν πέθανε τότε, αλλά επτά μήνες μετά.

Ο διανοούμενος Πέτρος

Το 1975 πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει οικονομικά στη Σορβόνη. Ήταν άφραγκος, αλλά η δύναμη της νεότητας έφτανε και περίσσευε. Ο πατέρας του είχε περιουσία, αλλά την έχασε σταδιακά τη δεκαετία του ’60. Στη δεκαετία του ’70 ήταν ταξιτζής στο Βόλο. Ο Πέτρος, που είναι το δεύτερο παιδί του, όταν επέστρεφε από το Παρίσι τα καλοκαίρια και τις γιορτές οδηγούσε το ταξί για να κερδίσει το απαραίτητο χαρτζιλίκι. Τα χρήματα που του έστελνε ο πατέρας του δεν αρκούσαν, και όπως αρκετοί φοιτητές έπρεπε να είναι πολύ εφευρετικός για να τα βγάλει πέρα. Για παράδειγμα μορφώθηκε κλέβοντας βιβλία από το αγαπημένο του βιβλιοπωλείο. Από την άλλη πλευρά, δεν ήταν λίγες οι φορές που ξόδευε όλα τα χρήματα που διέθετε για τις ανάγκες της εβδομάδας για να κάνει το τραπέζι στη γυναίκα που ήταν μαζί του εκείνη την περίοδο στο καλύτερο εστιατόριο του Παρισιού. Μετά έπρεπε αναγκαστικά να μένει στο σπίτι και να τρώει όσπρια κάθε μέρα, αλλά θυμόταν με υπερηφάνεια αυτές τις «υπερβολές» είκοσι χρόνια μετά, το 1995 στο ΚΛΙΚ, όταν το χρήμα έρεε και με την αμοιβή του (που ήταν 15% επί των καθαρών κερδών) έχτιζε το σπίτι του στην Μύκονο, που τώρα έχασε. Μάλιστα συνιστούσε ανεπιφύλακτα στους συντάκτες αυτές τις συμπεριφορές. «Να είσαι γενναιόδωρος, να ρισκάρεις τα πάντα και να μην υπολογίζεις τίποτα όταν συναντήσεις τον άνθρωπο που θα αγαπήσεις», έλεγε.

Επέστρεψε από το Παρίσι με διδακτορικό στα οικονομικά με τίτλο επηρεασμένο από τα ακαδημαϊκά ενδιαφέροντα του Ανδρέα: «Η οικονομική ανάπτυξη στην περιφέρεια του καπιταλισμού». Αλλά ενώ μιλούσε συνεχώς για το Παρίσι δεν έδινε σημασία στα πτυχία του και σπάνια τα ανέφερε. Η διδακτορική διατριβή ξέμεινε στη μετακόμιση από το σπίτι του στο Θησείο στις αρχές της δεκαετίας του ‘90. Τη βρήκε πεταμένη στο πάτωμα ένας φίλος του που ήταν ο επόμενος ενοικιαστής του σπιτιού και του την έφερε στο ΚΛΙΚ. Δεν ήθελε να φαίνεται διανοούμενος και δεν του άρεσε να παριστάνουμε τους «σκεπτόμενους». «Εσύ δεν κάνεις για το ΚΛΙΚ» μου έλεγε δήθεν αυστηρά. «Είσαι πολύ διανοούμενος». Του απαντούσα ότι εκείνος είναι «χειρότερος» διανοούμενος, αλλά το κρύβει επιμελώς.

Ο εκδότης που το παράκανε με τη Μύκονο, τα μοντέλα και τον Armani διαθέτει θεωρητική συγκρότηση και χαρακτηρίζεται από μια πολύ έντονη αίσθηση ματαιότητας. Αντί όμως να την αφήσει να τον καταβάλλει, την μετέτρεψε σε κίνητρο επιτυχίας. Η φιλοσοφία του είναι ότι αφού η ζωή είναι μια αναπόφευκτη διαδρομή από τη μήτρα στο μνήμα γιατί να μην τολμήσεις μικρά και μεγάλα ρίσκα στο ενδιάμεσο; Γιατί να μην δοκιμάσεις ακόμα και το «λάθος»; Στον Κωστόπουλο δεν αρέσουν οι διανοούμενοι γιατί γνώρισε και ταυτίστηκε με έναν από τους σημαντικότερους και μάλλον οι υπόλοιποι του φαίνονται ψεύτικοι. Στο Παρίσι, εκτός από επικεφαλής των ελλήνων φοιτητών, ήταν ένας από τους αγαπημένους φοιτητές του Νίκου Πουλαντζά, του διεθνώς αναγνωρισμένου θεωρητικού του δομικού μαρξισμού.

Ο Πουλαντζάς απέρριπτε την κλασική μαρξιστική θέση ότι το άτομο είναι υποκείμενο της Ιστορίας και υποστήριζε αντίθετα ότι το άτομο διαμορφώνει την Ιστορία με την ενεργό συμμετοχή του στην πάλη των τάξεων η οποία διεξάγεται διαρκώς σε όλα τα πεδία της κοινωνικής δομής – το ιδεολογικό, το κοινωνικό και το πολιτικό. Η αποθέωση του εαυτού και η μαγεία του ατομικισμού που χαρακτηρίζει τον Κωστόπουλο και τα έντυπα που δημιούργησε μπορεί να ερμηνευτεί ως επιρροή του Πουλαντζά. Ο Πουλαντζάς ξεχώριζε τον Κωστόπουλο για το μυαλό, το πείσμα και την αυτοπεποίθησή του. Συζητούσαν με τις ώρες. «Μια μέρα ρώτησα τον Πουλαντζά να μου προτείνει τα βιβλία που έπρεπε να διαβάσω για να καταλάβω καλύτερα την πολιτική» μου είπε ένα απόγευμα στο Nitro. «»Διάβασε μόνο τον Ηγεμόνα του Μακιαβέλι και θα καταλάβεις τα πάντα», απάντησε χωρίς να με κοιτάξει. Αυτό να κάνεις κι εσύ. Διάβασε τον Ηγεμόνα». 

Ο Πουλαντζάς αυτοκτόνησε στα 43 του στις 3 Οκτωβρίου 1979. Σύμφωνα με μια εκδοχή συζητούσε ήρεμα για την πολιτική και τη φιλοσοφία με δύο φίλους στο σπίτι του και με απόλυτη φυσικότητα σηκώθηκε από τον καναπέ, βγήκε στη βεράντα και έπεσε από το μπαλκόνι. Ο Πέτρος θύμωσε πολύ όταν το έμαθε. Ερμήνευσε την αυτοκτονία ως προδοσία των αρχών για την ανωτερότητα και την υπεροχή του ατόμου επί των εξωτερικών συνθηκών. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο ίσως κατέφυγε στον θυμό επειδή δεν αντέχει το θρήνο. Στο ΚΛΙΚ και στο Nitro δεν συζητούσαμε και δεν γράφαμε ποτέ για θανάτους και κηδείες. Δεν ήθελε. «Η σκοτεινή πλευρά της ζωής υπάρχει και δεν μπορούμε να την νικήσουμε», έλεγε. «Γιατί λοιπόν να της δίνουμε περισσότερη σημασία απ’ όση έχει; Εμείς πρέπει να επιμένουμε στη φωτεινή πλευρά».

Πως ίδρυσε την ΙΜΑΚΟ

Μετά τον Δεκαπενταύγουστο του 1995 επιστρέφει από τις διακοπές στη Μύκονο και ανακοινώνει ότι θα αποχωρήσει από τις «Ειδικές Εκδόσεις» του Άρη Τερζόπουλου για να δημιουργήσει τα δικά του περιοδικά. Μας είπε ότι ζήτησε ποσοστό 15% επί της ιδιοκτησίας του ΚΛΙΚ, αλλά ο Τερζόπουλος αρνήθηκε να του το προσφέρει και γι’ αυτό αποφάσισε να φύγει. «Δεν θέλω να κάνω ζημιά στον Άρη», είπε, «αλλά προφανώς υπάρχει ανοιχτή πρόταση για όλους σας με τις ίδιες αμοιβές». Προσέθεσε και τις αμφιβολίες του. «Δεν ξέρω αν θα πετύχω και αν θα έχετε δουλειά σε έξι μήνες γι’ αυτό η απόφαση είναι δική σας. Αν δεν είστε σίγουροι καλύτερα να μείνετε στο ΚΛΙΚ». Οι 78 στους 80 τον ακολουθήσαμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Γνωρίζαμε ότι δεν υπάρχει ΚΛΙΚ χωρίς τον Πέτρο.

Δεν ήταν εύκολο να δουλεύεις με τον Κωστόπουλο. Η τελειομανία του τρέλαινε τους αρχισυντάκτες και συχνά καταπίεζε τους δημοσιογράφους και τους γραφίστες. Πολλοί νομίζουν ότι άραζε στη δερμάτινη καρέκλα του εκδότη, άπλωνε τα πόδια πάνω στο γυάλινο γραφείο, άναβε το πούρο και τα περιοδικά κρέμονταν στα περίπτερα ως δια μαγείας. Αλλά η αλήθεια είναι ότι οι εκδόσεις δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Ψαχνόταν και παιδευόταν ασταμάτητα. Συχνά ακύρωνε μία έκδοση δυο μέρες προτού ολοκληρωθεί η εκτύπωση. Η φράση «Ο Πέτρος πέταξε το τεύχος στα σκουπίδια και τώρα το ξαναγράφουμε και το ξανασχεδιάζουμε» ήταν απαραίτητο να ακουστεί στο γραφείο δυο-τρεις φορές το χρόνο. Από την άλλη πλευρά πρόσφερε αμοιβές δύο και τρεις φορές μεγαλύτερες από την υπόλοιπη αγορά γιατί πίστευε ότι το ταλέντο πρέπει να πληρώνεται και ότι οι δημοσιογράφοι, οι φωτογράφοι, οι στυλίστες και οι γραφίστες πρέπει να συμμετέχουν στην επιτυχία των περιοδικών.

Ο «θείος Πέτρος» και το sex

Ο Πέτρος ήξερε για τη ζωή όλων μας και μόλις μας έβλεπε «down» ενδιαφερόταν αμέσως να μάθει «τι τρέχει». Πάντα έτοιμος να σου δώσει συμβουλές και να σε στηρίξει ηθικά. Κάπως έτσι προέκυψε το «θείος». Δεν τον λέγαμε ποτέ «θείο» μπροστά του, αλλά το ήξερε ότι αυτό ήταν το παρατσούκλι του. Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 το «θείος» έδινε και έπαιρνε πίσω από την πλάτη του. «Που είναι ο θείος;», «τι κάνει ο θείος;», «τι λέει ο θείος;». Δεν ήταν ούτε 40, αλλά είχε πατρικό στυλ. Πολλοί πιστεύουν ότι το ΚΛΙΚ και το Nitro πουλούσαν επειδή είχαν κάθε μήνα σεξ, αλλά η αλήθεια είναι ότι πουλούσε το σεξ που παρουσιαζόταν κάθε μήνα με την αισθητική, το ύφος και τη γλώσσα του ΚΛΙΚ και του Nitro. Η ελληνική κοινωνία ήταν τόσο υποκριτικά οπισθοδρομική και συντηρητική που το 1988 έγινε σάλος επειδή το ΚΛΙΚ κυκλοφόρησε με αφιέρωμα στο AIDS και δώρο ένα προφυλακτικό. Είμαστε όμως και μια κοινωνία που μαθαίνει γρήγορα. Εκτός των άλλων το ΚΛΙΚ και το Nitro ήταν μια εγκυκλοπαίδεια σε συνέχειες για τη σωματική και ψυχολογική «ανατομία του έρωτα» που πολλοί νέοι απέκτησαν, διάβασαν και αγάπησαν. Ο Πέτρος πίστευε ότι όσοι ενοχλούνται από το σεξ είναι ανέραστοι και κακόγουστοι. Κάποτε υπερασπίστηκε τα θέματα με σεξ με το επιχείρημα ότι «οι αρχαίοι Έλληνες ζωγράφιζαν πορνό στους αμφορείς για να πουλάνε περισσότερο». Το βέβαιο είναι ότι πολλοί από εκείνους που κατέκριναν τα περιοδικά του έγιναν μιμητές του, αλλά κανένας δεν κατάφερε να «ζωγραφίσει πορνό στους αμφορείς» με την ίδια επιτυχία…

Ένα θέμα που του άρεσε πάντα να συζητά και να γράφει είναι τα μεγάλα comeback, οι εντυπωσιακές επιστροφές μετά από μεγάλες αποτυχίες στην πολιτική, στην τέχνη, στον αθλητισμό, στις επιχειρήσεις. Προφανώς πρέπει τώρα ναδοκιμάσει αν μπορεί και ο ίδιος να κάνει τη μεγάλη επιστροφή. Είναι πολλοί όσοι είναι σίγουροι ότι δεν θα τα καταφέρει και χαίρονται πολύ γι’ αυτό. Η σχέση του με το χρόνο είναι δύσκολη. Έχει μανία να μείνει νέος και προσπαθεί να το πετύχει με γυμναστική, με διατροφή και με προσθετικές μαλλιών. Τον Φεβρουάριο του 1994 έκλεισε τα 40. «Φοβάσαι που έγινες 40;» τον ρώτησα με την αυταρέσκεια των 22. «Νομίζεις ότι σε αποχαιρετά η νεότητα;»«Καθόλου», απάντησε και συνέχισε με έναν ωραίο χρησμό. «Όπως στα 40 είμαι καλύτερος από τα 20 έτσι και στα 60 θα είμαι καλύτερος από τα 40». Τον Φεβρουάριο του 2012 έκλεισε τα 58. Όσοι δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να παραδεχθούμε ότι κερδίσαμε πολλά δουλεύοντας μαζί του, ευχόμαστε να βρει τη δύναμη για να επιβεβαιώσει τον χρησμό του.

Advertisements

Χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι… [για τον Πέτρο Κωστόπουλο]

Σχόλια αναγνωστών στην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ για ένα δημοσίευμα περί Κωστόπουλου…

Κωνσταντίνος Ι. Στεφανής
Τρίτη
4:42

0 0
Δυστυχώς σε αυτή τη Χώρα όταν δούμε κάποιον ψηλότερα από εμάς, αντί να προσπαθήσουμε να τον φτάσουμε αρχικά και εν συνεχεία να τον ξεπεράσουμε, εφόσον αυτό είναι εφικτό, προσπαθούμε να τον κοντύνουμε, να γίνει ένας από εμάς, το σωρό δηλαδή.
Κρίμα. . .
Ας προβληματιστούνε όσοι τώρα χλευάζουν, ακόμα και να συγκρίνουν. Δηλαδή, το να φτάσεις κάποια στιγμή να έχεις 4-5 ραδιοφωνικούς σταθμούς και συνολικά, περίπου, 500 εργαζόμενους, πως αντιστοιχίζεται στην ιδική τους επαγγελματική πορεία.
Προφανώς, για να συντηρεί αυτά τα μεγέθη, κάποιος αντίστοιχος κόσμος, αγόραζε τα προϊόντα – υπηρεσίες του !
Αρα, συνεχίζοντας το συλλογισμό μας, ανάλογα χρήματα κυκλοφορούσαν και στην αγορά (από τους εργαζόμενους, τις οικογένειές τους, τους προμηθευτές του κλπ), βοηθώντας το ΑΕΠ της Χώρας μας.
Απλά μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας δηλαδή !!!!
aggelos
Δευτέρα
20:48

0 2
Τα ψευτικα τα style τα μεγαλα που ταιζες για χρονια την Ελλαδα. . .
Νίκος
Δευτέρα
18:40

1 1
δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται
vag
Δευτέρα
18:19

0 2
ΟΠΑ το θεμα ειναι οτι ο ανθρωπος αυτος , αν ηταν ορθιος οπως λες, απλα δεν θα καταδεχοταν να μας κοιταξει καν για να του τα πουμε!
Ανώνυμος
Δευτέρα
18:01

0 6
Τι εγινε Πετρακο? Μας τελειωσε η Μαγκια? Φαγαμε ολο αυτο το υπεργκλαμουρ της Πατατας, με τους ιδιους μαιντανους , μεσα στους οποιους εκανες παρεα και σε γλειφανε απο το πρωι ωςτο βραδυ για μια καταχωρηση στα περιοδικα του ομιλου. . Ασε που ενα Ολοκληρο νησι καταστραφηκε με τη διαφημιση της νεας Ελληνικης IBIZA, βλεπε Μυκονος. Και ο Φιλαρακος απο το κομμα δεν βοηθησε, καθως το λαμογιο ειναι εξαφανισμενο απο προσωπου γης. . . . Τσαμπα τα φοιτητικα κολλητιληκια στο Παρισι. . Να δουμε τωρα αν θα ακουμε ηθικα διδαγματα για καταναλωση Roquefort απο το Βολο και οχι μονο. . . . .
nikos g.
Δευτέρα
17:53

0 5
oi mikro metoxoi apo to IMAKO emeinan astegoi. Me tin texnognosia tou Lavreniadi evgale ekso ta ekatommiria. Kai tora kanei epikinoniaki dixarisi tis » xreokopias»
nikos g.
Δευτέρα
17:50

0 4
O Kostopoulos oikonomise dekades ekatommiria. Mikrometoxoi eminan astegoi. O Kostopoulos me tin texnognosia tou Lavraniadi evgale ekso ta xrimata.
costas
Δευτέρα
16:18

2 4
φιλε πετρο εγραψες πως θα ξαναγυρισεις καλο αυτο. – να εισαι αισιοδοξος- μα οταν- και αν- τοτε δεν θα εισαι νεος,ουτε ωραιος και πλουσιος αλλα σταφιδιασμένος. ασχημος και μπατηρης!!!! ασε που οι κολλητοι θα την εχουν κανε (αλλα τι στα λεω αφου τα ξερεις καλυτερα απο μενα.
πανος
Δευτέρα
15:05

1 5
παιδιά αυτά είναι συνηθησμένα αυτά τα λαμόγια μας φτάσανε εδώ ρε πόσα έφαγε αυτός ο Κοσκωτάς ρε μπροστά τους ήταν άγιος. αυτά τα βρωμόσκυλα οι ιδεολόγοι.
ΟΠΑ
Δευτέρα
11:59

14 16
ΜΑΓΚΕΣ, ΤΙ ΧΟΛΗ ΕΙΝ ΑΥΤΗ; ΑΝ ΕΙΧΑΤΕ ΚΑΤΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ, ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΟΡΘΙΟΣ ΝΑ ΤΑ ΛΕΓΑΤΕ. ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΙΝΤΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ. ΤΙ ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ; ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ ΤΟΝ ΧΤΥΠΑΝΕ ΟΙ ΓΕΝΝΑΙΟΙ. ΚΡΙΜΑ. ΙΣΩΣ ΓΙ ΑΥΤΟ ΜΑΣ ΦΤΑΣΑΝΕ ΩΣ ΕΔΩ. ΞΥΠΝΑΤΕ ΡΕ. .
Μκ-47
Δευτέρα
11:36

9 24
Κωστόπουλος: ο πρεσβευτής της βλαχομπαροκ γκλαμουριάς, της απυθμενης ματαιδοξίας του saxlo-lifestyle. . . . χαίρομαι απίστευτα για το κατάντημα του
vag
Δευτέρα
11:10

4 24
σιγα μην τον συμπονεσουμε κιολας. ενας ενας γεια σας!ρε ουστ!
giorgos
Δευτέρα
9:35

4 23
ola edo plhronante goysta thelate kai na prokalite kai kosmo ton aplo kai na ton parakinhte kai na ton parasernete kai na vgazete xrhma sfaliara stoys yperoptes kyrie petraki to piases eeeeeeeeeee
ΑΙΜΙΛΙΟΣ
Δευτέρα
9:34

3 23
ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑΝΕ ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ»neoi-metarithmi stes»ΣΤΑ ΜΠΑΖΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΑΑΙ ΜΠΑΖΑ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΛΜΗΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΞΥΠΝΗΣΑΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΝΕΟΙ. ΑΝΤΕ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΑΛΛΟΙ
Maira
Δευτέρα
4:50

2 40
Χέστηκε η φοράδα στ΄αλώνι. . .
Ζαχαριουδακης Ρ.
Κυριακή
23:45

2 40
Επιτελους καθαριζει το τοπιο απο την σαβουρα. Σειρα εχουν συντομα οι αθλιοι πολιτικοι αυτης της χωρας.
Βαγάκης Π.
Κυριακή
17:49

9 13
Και ο Βασιλιάς και ο κουρελής είναι άνθρωποι , όλοι δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία. Ελπίζω να βρει την δύναμη να καταλάβει ότι τα πλούτη του ήταν ο χαρακτήρας , τώρα με την σοφία που έχει ας δείξει σε όλους και προπαντός στον εαυτό του ότι αυτός είναι το μεγάλο <<κεφάλαιο>>. Τα χρήματα θα βρεθούν οι συνεργάτες θα βρεθούν τα άτομα κάνουν την διαφορά και οι μάζες , δυστυχώς ή ευτυχώς ακολουθούν , το << κεφάλαιο>.
κοκκινοσκουφίτσα
Κυριακή
17:37

4 29
Για την μετατροπή γενεών ελληνίδων σε αταξικές ψυχαθενείς σκουπιδοκαταναλώτριε ς προφανώς δεν έχει καμία ευθύνη ο επιχειρηματίας και η παρεούλα του.

Τελικά ο Λύκος έκανε τον Πέτρο μια χαψιά. Ας τολμήσει να μιλήσει για τα μυστικά του δάσους και τότε θα δει ότι όσα έπαθε ως τώρα είναι χαδάκια. . .

Ηλειος Ολυμπιος
Κυριακή
15:49

4 61
Ολη η πασοκικη υποκουλτουρα, το δηθεν, το εφημερο, ο ωχαδερφισμος, η κακεκτυπη μιμηση των ξενων σκουπιδιων στην κυριολεξια, το lifestyle, ο νεοπλουτισμος με τα πουρα τα cabrio , και τις μεζονετες, οι διακοπες στην Μυκονο , ολα αυτα ειναι η κεντρικη ιδεα του μηνυματος που προσπαθησε να περασει στην φθινουσα νεολαια του πασοκικου διμιουργηματος. Το ακρον αωτον της ψευτομαγκιας, και του ατομισμου ως μεσο επιδειξης.
Σιγα μην κλαψουμε. ΔΕΝ θα μας λειψει καθολου ουτε το softporn περιοδικο του, ουτε η μουρη του. Αυτο που εκπροσωπει αυτος ο κυριος ειναι η κυρια αιτια των δεινων που περναει η χωρα.
Ελεος με τον εξωραισμο των φελων που μας εστειλαν στον πατο

Ο Πέτρος, ο «λύκος» και η κρίση

ΤΑ MEDIA ΕΓΙΝΑΝ ΡΩΣΙΚΗ ΡΟΥΛΕΤΑ

Στις 22/02/2012, νωρίς το απόγευμα, όλα είχαν τελειώσει ανάμεσα στον Πέτρο Κωστόπουλο και στην IMAKO Media S.A. Ανεξάρτητα από την τυπική διάλυση της εκδοτικής εταιρείας και το δικαστικό σίριαλ που θα ακολουθήσει, η ΙΜΑΚΟ τελείωσε την ηµέρα που ο ιδρυτής της, µόνος στη µέση του άδειου πια γραφείου του, αγκάλιαζε έναν έναν τους πιο οικείους από τους εργαζόµενους που είχαν αποµείνει.

Μαζί με την ΙΜΑΚΟ του Π. Κωστόπουλου έκλεισε ένα κεφάλαιο στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού Τύπου.

Μαζί με την ΙΜΑΚΟ του Π. Κωστόπουλου έκλεισε ένα κεφάλαιο στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού Τύπου.

Εκείνη την ηµέρα, όποιος περνούσε το κατώφλι αυτού του γραφείου, που λεηλατήθηκε εν µέσω του πανικού που δηµιούργησε µια τραγελαφική επιχείρηση κατάσχεσης την προηγούµενη ηµέρα, έµπαινε µπερδεµένος και έβγαινε δακρυσµένος. Ο Πέτρος Κωστόπουλος, είτε όπως τον φαντάζεται κανείς χωρίς να τον έχει γνωρίσει ποτέ είτε όπως ήταν στην πραγµατικότητα, εκείνη την κρύα και βροχερή Τετάρτη είχε την όψη ενός ανθρώπινου ράκους.

Βαριά ατμόσφαιρα
Οση απόγνωση, πίκρα ή οργή είχε µαζέψει κάποιος µέσα του τους τελευταίους µήνες της αποσύνθεσης αυτής της εταιρείας, το να επιχαίρει για την κατάρρευση του «αφεντικού» δεν ήταν η αυτονόητη επιλογή εκείνης της στιγµής. Φυσικά, οι παριστάµενοι υπάλληλοι δεν διετέλεσαν συνέταιροί του.

Με τον Πέτρο Κωστόπουλο, όµως, µοιράστηκαν ένα µέρος της ζωής τους, ως εργαζόµενοι, βέβαια, στα Μέσα της ΙΜΑΚΟ. Οπότε, το να βλέπει κανείς τον εργοδότη του να δυσκολεύεται να σταθεί όρθιος απέναντί του, στιγµές στιγµές να χάνει τα λόγια του και να συγκρατείται οριακά πριν ξεσπάσει σε λυγµούς, µεταφέρει ένα ψυχικό κόστος ακόµη και σε όσους δεν είχαν την παραµικρή συναισθηµατική ανάµειξη µε το περιβάλλον της εργασίας τους. Με άλλα λόγια, η συντριβή του Πέτρου Κωστόπουλου και η δηµόσια έκθεσή της δεν ήταν επώδυνη µόνο για τον ίδιον. Η έκφραση «από εδώ και πέρα θα µε κυνηγήσουν µέχρι να πατήσω µαύρο χιόνι» δεν είναι από αυτές που ξεχνιούνται εύκολα.

«Βράδυ» στον ΑΝΤ1, το τελευταίο επαγγελματικό «οχυρό» του Π. Κωστόπουλου.

«Βράδυ» στον ΑΝΤ1, το τελευταίο επαγγελματικό «οχυρό» του Π. Κωστόπουλου.

Η ατµόσφαιρα στη διάρκεια αυτής της τελευταίας και πιο δραµατικής οµιλίας του Κωστόπουλου στην ΙΜΑΚΟ δεν ήταν απλώς φορτισµένη. Η αίσθηση του τέλους είχε ισοπεδώσει το ηθικό των ανθρώπων, που εκτός των ατοµικών τους οικονοµικών προβληµάτων και της αγωνίας για την επόµενη δουλειά σε µια ζοφερή συγκυρία, ο καθένας είχε να διαχειριστεί και την πίεση για το άµεσο µέλλον της παραπαίουσας εταιρείας.

Ο Κωστόπουλος είχε µόλις δηλώσει: «Λυπάµαι, δεν µπορώ να σας αποζηµιώσω, δεν έχω καµία περιουσία πλέον, µόνο χρέη. Το µόνο που µπορώ να κάνω είναι να σας παραχωρήσω οτιδήποτε έχει ακόµη αξία από την ΙΜΑΚΟ ώστε να εκποιηθεί για λογαριασµό των εργαζοµενων. Ετσι, όσα χρήµατα αποκοµίσετε θα µπορέσετε να τα µοιραστείτε µεταξύ σας». Και, βρίσκοντας ξαφνικά στον θυµό του τη δύναµη να φωνάξει, είπε ότι «η αγορά µας χρωστάει όσα χρωστάµε. Εάν πληρωνόµασταν όπως έπρεπε, δεν θα είχαµε φτάσει ώς εδώ. Αυτή είναι η ειρωνία».

Από τα χρόνια της επιχειρηματική ευφορίας, όταν το «στυλ Κωστόπουλου» δημιουργούσε τάση

Από τα χρόνια της επιχειρηματική ευφορίας, όταν το «στυλ Κωστόπουλου» δημιουργούσε τάση

To «εδώ που φτάσαµε» για την ΙΜΑΚΟ του 2012 εικονογραφείται τραγικά –και σε απόλυτη απαξίωση για µια εταιρεία που, αν µη τι άλλο, έχει µηδενικά χρέη προς το ∆ηµόσιο ύστερα από 17 χρόνια λειτουργίας– µε ένα αποτύπωµα παπουτσιού: Ο υπερβάλλων ζήλος κάποιου, υπό το πρόσχηµα µιας αίτησης κατάσχεσης, παραβίασε µε µια κλωτσιά την πόρτα στο γραφείο του Πέτρου Κωστόπουλου.
Ανάµεσα σε αυτή την πατηµασιά και στο δελτίο κυκλοφορίας του περιοδικού «Nitro», το οποίο το 1999 δεν ανέγραφε λιγότερα από 100.000 πωληθέντα τεύχη µηνιαίως, κάτι θα πρέπει να πήγε στραβά – πολύ στραβά, όµως. Θα µπορούσε κανείς να γράψει πολλά για την «περίπτωση Κωστόπουλου», για έναν άνθρωπο που προβλήθηκε, γοήτευσε, επηρέασε, πέτυχε και απέτυχε, αλλά ποτέ δεν κρύφτηκε.

Ανέμελα καλοκαίρια στη Μύκονο με τη σύζυγό του, Τζένη Μπαλατσινού

Ανέμελα καλοκαίρια στη Μύκονο με τη σύζυγό του, Τζένη Μπαλατσινού

Αντιφατικός χαρακτήρας
Ο Πέτρος Κωστόπουλος δεν ανήκει καν στην κατηγορία εκείνων που είτε τους λατρεύεις είτε τους µισείς. Περίπλοκος και αντιφατικός χαρακτήρας, προκαλεί εξίσου αντιφατικά συναισθήµατα. Κατά κανόνα τον αγαπάς και δεν θέλεις να τον ξέρεις ταυτόχρονα – µολονότι αυτή η σύγχυση που προκαλεί είναι µέρος του αλλόκοτου µαγνητισµού που ασκεί στους γύρω του. Κι επίσης, είχε όνειρα και ήξερε πώς να τα εκπληρώνει. Ισως πολλά από αυτά να ήταν ρηχά, κενά ή µάταια -ακόµη και απεχθή για κάποιους.

Ο Πέτρος, ο «λύκος» και η κρίση

Το ρητό του «η ζωή είναι πολύ µικρή για να είναι θλιβερή» ίσως να ισχύει, ίσως και όχι. Πιο ασφαλές, πάντως, φαίνεται το συµπέρασµα πως η ζωή είναι πολύ µεγάλη για να επιτρέπει µόνο µία ερµηνεία στα όνειρα και τις δηµιουργίες οποιουδήποτε. Σε αυτήν τη λογική εντάσσεται σαφώς και αυτό που θα έλεγε ο ίδιος ο Κωστόπουλος, «ποτέ δεν θα πεθάνουµε, κουφάλα νεκροθάφτη».

Αλλαξε για πάντα της αισθητική του Τύπου στην Ελλάδα

Παρουσιάζοντας νέα πρότζεκτ, την εποχή που η εταιρεία του πρωτοπορούσε

Παρουσιάζοντας νέα πρότζεκτ, την εποχή που η εταιρεία του πρωτοπορούσε

Πριν από περίπου έναν χρόνο, τον Μάιο του 2011, ο Π. Κωστόπουλος αιφνιδίασε ακόµη και τους άµεσους συνεργάτες του επιλέγοντας, για πρώτη και µοναδική φορά, τον εαυτό του για το εξώφυλλο του «Nitro» – όπως δεν είχε εµφανιστεί ποτέ πριν. Σε µια µακρά εξοµολόγηση, ο Κωστόπουλος παραδεχόταν εν βρασµώ «ήµουν κι εγώ µαλ…». Αυτοσαρκαζόταν αλλά όχι χωρίς νόηµα. Τελικά, αντίθετα από τη δηµόσια εικόνα του, που ξεχείλιζε από αυτοπεποίθηση και τον χαρακτηριστικό, σχεδόν αγοραίο «τσαµπουκά», ήταν δυνατόν να λυγίσει.

Στο εξοµολογητικό του σόλο, ο Κωστόπουλος έκανε µια αναδροµή σε όσα τον έφεραν σε δεινή θέση. Μίλησε για σφάλµατα σε βάθος χρόνου, σωρευτικά και δεν αφορούσαν µόνο την επιχειρηµατική του ιδιότητα. Η ορθή του κρίση θόλωσε από τη µέθη του «bigger is better», του χρηµατιστηριακού ράλι και των εξωφρενικών ποσών που ήταν στην ηµερήσια διάταξη την περίοδο 1998-2000. Η ΙΜΑΚΟ εισήχθη στο Χρηµατιστήριο το 2000, ακριβώς όταν άρχιζε η κάµψη.

Στις εγκαταστάσεις της ΙΜΑΚΟ στο Ν. Ηράκλειο γράφτηκε την περασμένη Τετάρτη ο επίλογος μιας εκδοτικής ιστορίας 17 χρόνων

Στις εγκαταστάσεις της ΙΜΑΚΟ στο Ν. Ηράκλειο γράφτηκε την περασμένη Τετάρτη ο επίλογος μιας εκδοτικής ιστορίας 17 χρόνων

Ο Κωστόπουλος κατείχε τότε το 52% των µετοχών, κάτι που τον έκανε να πιστέψει ότι αυτοµάτως η περιουσία του ήταν όση και η χρηματιστηριακή αξία της εταιρείας του. Ετσι, απέρριψε προτάσεις εκχώρησης ποσοστού στην ΙΜΑΚΟ παρότι τα ποσά που αναφέρονταν ήταν της τάξης των 20 δισ. δραχµών. Η απληστία δεν ήταν επ’ ουδενί ο κρυφός σύµβουλος των αποφάσεών του. Ηταν µια αχαλίνωτη αισιοδοξία, ότι θα µπορούσε να δηµιουργήσει έναν ελληνικό κολοσσό ΜΜΕ.
Ετσι, στην αρχή του 2001, προσέλαβε 100 και πλέον άτοµα για να εργαστούν σε µια θυγατρική, πρότυπη επιχείρηση διαδικτυακών υπηρεσιών. Η επένδυση ήταν τολµηρή για τα δεδοµένα της εποχής, τότε που η διάδοση του Ιντερνετ στην Ελλάδα βρισκόταν σε νηπιακή φάση. Σύντοµα η Powernet µετατράπηκε σε µια αλγεινή ανάµνηση, οι υπάλληλοι απολύθηκαν και οι ζηµίες έφεραν κλυδωνισµούς σε ολόκληρη την εταιρεία.

Ο Π. Κωστόπουλος στο «Νitro».

Ο Π. Κωστόπουλος στο «Νitro».

Ο Κωστόπουλος είχε κωδικοποιήσει εκείνη την περίοδο των υπέρµετρων επιχειρηµατικών φιλοδοξιών ως τη φάση «Γκόρντον Γκέκο», χλευάζοντας τον εαυτό του, που πίστεψε ότι ζει τον ρόλο του Μάικλ Ντάγκλας στην ταινία «Γουόλ Στριτ» -αλλά προσαρµοσµένο στην ελληνική πραγµατικότητα. Και ακριβώς όπως αυτό που συµβαίνει το 2012, όταν η ΙΜΑΚΟ καταρρέει µέσα στον γενικότερο αναβρασµό της ελληνικής οικονοµίας, έτσι και πριν από µία δεκαετία, ο Κωστόπουλος παρασύρθηκε από το γενικότερο κλίµα της αλόγιστης ευφορίας. Μνηµείο αυτού του κλίµατος, αλλά και της άρνησης του Πέτρου Κωστόπουλου να εκµεταλλευτεί τις ευκαιρίες εκείνου του πλαστού Ελντοράντο, είναι η έγγραφη προσφορά µιας τράπεζας για παραχώρηση µετοχών της ΙΜΑΚΟ. Το ποσόν ήταν 27 δισ. δραχµές.

Ενας από τους παλαιούς συνεργάτες του λέει για τον Πέτρο ότι «όσο και αν µεγάλωσε η ΙΜΑΚΟ, ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ καθαρόαιµος επιχειρηµατίας. Διατήρησε ένα προσωποπαγές καθεστώς, παραµένοντας πάντα κατ’ ουσίαν αυτός που έπαιρνε όλες τις σηµαντικές αποφάσεις, ακόµη και όταν η εταιρεία είχε διογκωθεί τόσο ώστε να περιλαµβάνει πάνω από 10 περιοδικά και τρεις σταθµούς. Ωστόσο, δεν υπήρξε ποτέ, ούτε πρόκειται να υπάρξει, ιδιοκτήτης εταιρείας -πόσω µάλλον πρόεδρος εισηγµένης- που να επενδύει τόσο πολύ στα στελέχη του. ∆εν ήταν µόνον οι επαγγελµατικές ευκαιρίες, η ανέλιξη κ.λπ. Αυτό που ένοιαζε πάνω από όλα τον Πέτρο, ήταν η ατοµική βελτίωση των συνεργατών του -ιδίως των «µουτζαχεντίν»-, να ταξιδεύουν, να διευρύνονται οι ορίζοντές τους. Επίσης, δεν τον ενδιέφερε η τυπικότητα, θεωρούσε ότι οι δηµοσιογράφοι πρέπει να είναι «εκεί έξω». Ελεγε, µάλιστα, «όταν σας βλέπω στο γραφείο ξέρω ότι τεµπελιάζετε». Επιπλέον, πίστευε ότι καλή δουλειά κάνουν µόνον άνθρωποι που είναι ικανοποιηµένοι. Γι’ αυτό πλήρωνε καλά.

Η γέννηση ενός κλάδου. ∆εν είναι καθόλου άστοχο να αποδοθεί στον Κωστόπουλο η γέννηση ενός ολόκληρου κλάδου, που σταδιακά και µέσω του ανταγωνισµού δηµιούργησε εκατοντάδες θέσεις εργασίας: Φωτογράφοι, στυλίστες, καλλιτέχνες µέικ-απ, κοµµωτές, βοηθοί παραγωγής κ.λπ. χρωστούν πολλά στο «Κλικ» – όπως και σε όσα περιοδικά προσπάθησαν να ακολουθήσουν τη συνταγή του. Και σαν να έπρεπε να υπάρξει πρώτα το µέσον και µετά το αντικείµενο, δηµιουργήθηκε ταυτόχρονα ένα ελληνικό «star system». Οι δηµοφιλείς καλλιτέχνες απέκτησαν υπόσταση, κίνησαν το ενδιαφέρον. Αυτό, µοιραία για µια τόσο µικρή κοινότητα όπως η ελληνική, οδήγησε στην ανακύκλωση των ίδιων προσώπων.

Αυτό που είτε χρεώνεται είτε πιστώνεται στον Π. Κωστόπουλο είναι ότι άλλαξε για πάντα την αισθητική του Τύπου στην Ελλάδα. Τίποτα δεν θα ήταν ίδιο για τα έντυπα µετά το «Κλικ». Για το 1987, ένα περιοδικό που δανειζόταν ελεύθερα από τη σύγχρονη ευρωπαϊκή αισθητική περιείχε φωτογραφήσεις µόδας και χρησιµοποιούσε την τρέχουσα γλώσσα των νέων, ήταν µια πραγµατική αποκάλυψη. Το «Κλικ» ήταν ο ίδιος ο Κωστόπουλος και η παρέα του, ήταν ριζοσπαστικό και ακοµπλεξάριστο, η στόχευσή του ήταν όµως ξεκάθαρα mainstream, κυνηγούσε το κυρίαρχο ρεύµα, όχι το περιθώριο.

Ο Κωστόπουλος ποτέ δεν ήταν το αφεντικό που κρυβόταν πίσω από γραµµατείς και διπλές πόρτες. Ως το τέλος της ΙΜΑΚΟ κυκλοφορούσε ανάµεσα στον κόσµο του γραφείου, µιλούσε -και ενίοτε τσακωνόταν- κυριολεκτικά µε τον καθένα.

Για όσους έγραφαν στα περιοδικά, η τυπική, ξύλινη γραφή ισοδυναµούσε µε αυτόµατη αποµάκρυνση. Η πάγια οδηγία του Κωστόπουλου ήταν «αλα Vanity Fair», απαιτούσε κάθε δηµοσίευµα να είναι µια µικρή ιστορία. «Vanity Fair», εκτός από τίτλος ενός σπουδαίου περιοδικού, σηµαίνει επίσης και πανηγύρι της µαταιοδοξίας. Κάποιοι εξέλαβαν την προτροπή σαν αναµέτρηση µε το αµερικανικό πρότυπο, κάποιοι άλλοι µε τη δεύτερη έννοια. Η µόνη εντολή «λογοκρισίας» που δόθηκε ποτέ από τον Κωστόπουλο ήταν στα λεγόµενα «δυσοίωνα» θέµατα. Η προσκόλλησή του στη φωτεινή πλευρά της ζωής ήταν ολοκληρωτική, σχεδόν εµµονική. Ο Κωστόπουλος λειτούργησε ο ίδιος σαν σηµαιοφόρος της απενοχοποίησης της ευζωΐας, κάτι για το οποίο κατηγορήθηκε έντονα.

Το σφάλµα του, όπως το παραδέχεται ο ίδιος, ήταν ότι για µια περίοδο πίστεψε πως ανήκει σε κύκλους ανθρώπων διαφορετικούς από αυτούς που του ταίριαζαν, έχασε την ελευθερία της αιχµηρής κριτικής. Παρότι το έβλεπε να του συµβαίνει, δεν κατάφερε να αποφύγει την αφοµοίωση, έγινε περισσότερο µέρος του συστήµατος παρά εκείνων που «έκραζαν» τα στραβά της υποκριτικής, νεόπλουτης νεοελληνικής νοοτροπίας της µεταπολίτευσης. Οι ηµέρες των πρώτων «Κλικ» έµειναν µια µακρινή ανάµνηση – µαζί µε τους φανατικούς που κατέβαιναν µεσάνυχτα στην Οµόνοια για να το αγοράσουν πριν εξαντληθεί.

Πέτρος Κωστόπουλος: «Με έπιασε τρόμος. Έπαθα κατάθλιψη σε μια μέρα»

Μία αποκαλυπτική συνέντευξη για το… τέλος και τις ευθύνες που του αναλογούν!

Αναλαμβάνοντας πλήρως τις ευθύνες που του αναλογούν ο Πέτρος Κωστόπουλος αποκαλύπτει σε συνέντευξή του στο «Πρώτο Θέμα», πώς η ΙΜΑΚΟ έφτασε στο τέλος και ο ίδιος έπαθε κλινική κατάθλιψη μέσα σε μια μέρα, δηλώνοντας μάλιστα με πίκρα πως γιορτάζει ένα χρόνο αντικαταθλιπτικών.

Φινάλε; «Ξέρεις κάτι, κάπου μου αρέσει που ζούμε το τέλος μιας εποχής. Είναι μάλλον η ώρα να ξαναβαφτιστούμε σε άλλη νοοτροπία. Να ξεκολλήσουμε από τον πάτο. Ό,τι μάθαμε μετά τη μεταπολίτευση πρέπει να ενταφιαστεί. Είναι άρρωστα όλα, και πολιτικά και lifestyle. Έτσι χάνουμε το μέλλον κάθε μέρα που περνάει. Και δεν θέλω τα παιδιά μας να το ζήσουν αυτό».

«Καταρχήν, φταίω εγώ. Γιατί, όταν κανείς φτιάχνει επιχείρηση, πρέπει να τη δομεί με τρόπο που να αντέχει σε σκληρές συνθήκες. Αυτό δεν έγινε στην ΙΜΑΚΟ, γιατί υπήρχε η εφορία των 90s. Παρασύρθηκα σε δαπάνες που δεν έπρεπε να έχουν γίνει».

Παρότι αποδέχεσαι τις ευθύνες σου, εκφράζεις πίκρα. Επειδή σου την πέσανε αναίτια, επειδή έχεις αδικηθεί, επειδή δεν σε αντιμετώπισαν με αξιοπρέπεια και σεβασμό;

«Βγάζω πίκρα για έναν και απλό λόγο. Εξαιτίας μου -και επέτρεψέ μου μια φορά σ’ αυτή τη συνέντευξη να μιλήσω λίγο καβαλημένα- χτίστηκε μια τεράστια βιομηχανία που δεν υπήρχε πριν. Χιλιάδες άνθρωποι εμφανίστηκαν από το πουθενά, γραφιάδες, χαρτάδες, φωτογράφοι, τυπογράφοι, γραφίστες, στυλίστες, ντισκ-τζόκεϊ και πάει λέγοντας, καθώς χιλιάδες θέσεις εργασίας χτίστηκαν γύρω από την επιτυχία του «ΚΛΙΚ», του «ΜΕΝ», του «DIVA» και του ΚΛΙΚ FΜ. Πριν υπήρχαν περιοδικά μόνο με λόγια και σκίτσα. Κοιτάξτε τη «ΓΥΝΑΙΚΑ» του 1986, που ήταν το πιο μοντέρνο περιοδικό τότε, και θα καταλάβετε. Ήρθα σαν UFO από Παρίσι και Βρυξέλλες το ’86, συνάντησα ένα άλλο UFO, αλλά εξαιρετικά δημιουργικό εκδότη, τον Άρη Τερζόπουλο, και αρχίσαμε να παράγουμε περιοδικά τα οποία, τώρα που το ξανασκέφτομαι, ήταν μάλλον για άλλη χώρα.  Ή, τέλος πάντων, για την Ελλάδα που εκείνη τη στιγμή έπρεπε να βγει από τις μπουάτ, τα κόμματα, τη μιζέρια και τις ταβέρνες χωρίς εξαερισμό. Από την παραγωγική προσπάθεια εκείνης της εποχής δεν τροφοδοτήθηκαν μόνο τα άλλα περιοδικά. Από αυτήν τροφοδοτήθηκαν οι εφημερίδες που έκαναν έντυπα που έμοιαζαν ή αντέγραφαν τα δικά μας, ενώ τότε η τηλεόραση άρχισε να στήνει εκπομπές «περιοδικού» χαρακτήρα. Γι’ αυτό πιστεύω ότι δεν αξίζει μια άγρια αντιμετώπιση από όλες τις μεριές σε κάποιον που επί 25 χρόνια έφτιαξε και έδωσε δουλειές, ενώ ήταν πάντα άψογος μέχρι την ώρα που έσκασε η κρίση. Υπολογίζω ότι γύρω από αυτή τη βιομηχανία έβγαλαν λεφτά πάνω από 10.000 άνθρωποι διαφόρων επαγγελμάτων και ειδικοτήτων. Σήμερα επιχειρηματικά μού χρωστάνε όσα χρωστάω, αλλά δεν έστειλα κανέναν σ’ αυτούς που μου οφείλουν να τους ξηλώσει το μαγαζί ή το σπίτι…».

-«Ξεκινήσαμε το 1987 να παράγουμε περιοδικά για να ξεφύγουμε από τη μιζέρια και την κατάντια της Μεταπολίτευσης. Μετά, το 1995 καταλήξαμε σαν λαός σε νούμερα επιδειξιομανίας. Σαν άτομο, μπήκα κι εγώ σε αυτή τη γυφτιά. Ήθελα να έχω γρήγορο αυτοκίνητο, τζιπ, ωραίο σπίτι, ξεχνώντας από πού ερχόμουν. Όμως το θεωρώ και δικαίωμα μου. Δεν τα έφαγα από κανέναν.  Στη Μύκονο, μετά το 1995 άρχισαν να πλακώνουν όλοι. Νεοκοσμικοί, νεόπλουτοι, όλα τα νούμερα της χώρας, οι βίζιτες, οι της προσκολλήσεως, και οι καραγκιόζηδες των πλουσίων. Σύμβολο ολονών τους ήταν το πόσο υψηλό λογαριασμό θα πλήρωναν στα εστιατόρια, κι εκεί μάσησα και είμαι απαράδεκτος γι’ αυτό. Γιατί με τα χρόνια η ατμόσφαιρα έγινε εμετική, κι εγώ μέρος του θιάσου».

-«Πέρυσι τέτοιες μέρες κατάλαβα ότι η κατάσταση ήταν μη αναστρέψιμη. Θυμάμαι όταν μου το ανακοίνωσε ο οικονομικός μου διευθυντής, έπαθα ψυχολογικό breakdown. Σε όλη μου τη ζωή δεν ήξερα τι είναι η κατάθλιψη, παρότι είχα χίλιους φίλους γιατρούς. Νόμιζα ότι ήταν μία μεγάλη στενοχώρια που, μετά από λίγο καιρό, σου περνάει. Έπαθα κλινική κατάθλιψη μέσα σε μία μέρα. Με έπιασε τρόμος, φόβος για κάθε τηλέφωνο που χτύπαγε, δε μπορούσα να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι και κρυβόμουν κάτω απ’ τα σκεπάσματα. Δεν μπορούσα να ανέβω σκάλες γιατί ο εγκέφαλός μου δεν επικοινωνούσε με τα πόδια μου. Ξάπλωνα με τις ώρες στο πάτωμα τραβώντας βαθιές ανάσες και έβλεπα το γκρεμό μπροστά μου κάθε δευτερόλεπτο».

-«Η Τζένη έπαθε πλάκα, βλέποντας τον άντρα της μετά από 18 χρόνια γάμου να είναι σαν σκιαγμένο κουνέλι. Αυτές τις μέρες μπορώ να γιορτάσω τα γενέθλια ενός χρόνου αντικαταθλιπτικών. Λέω να οργανώσω πάρτι με Ζάναξ!»