Αντιφρονών και άτιμος!!!! [Με αφορμή έναν κυνηγημένο πολιτικό]

 

Το έχω ξαναγράψει ότι πολλοί θεωρούν πως είναι κάτοχοι της μιας και μοναδικής αλήθειας!!! Έχουν την πεποίθηση ότι η δική τους αλήθεια είναι προνομιακή, έχει ανώτερο ηθικό κύρος και φυσικά όποιος δεν την ασπάζεται είναι και αντιφρονών αλλά και… άτιμος και κόβεται και η καλημέρα!! Δηλαδή, αν εγώ έχω αντίθετες ιδέες ή παρεκκλίνω έστω και κατ’ ελάχιστον από την «ορθοδοξία», κατευθείαν κηρύσσομαι άτιμος. Και όχι μονάχα αυτό, αλλά αν δεν μπω κι εγώ στη χορεία των κατηγόρων, αν δεν φωνάζω αρκετά, αν δεν συγχωνευτώ στην επαναστατική «μπάλα» της εποχής, την έχω βάψει. Συνέχεια ανάγνωσης

TOPMODEL: ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΛΕΝΑΣ ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

  • KitsopoulouTOPMODEL
  • Της Λένας Κιτσοπούλου


Η ελληνική οικογένεια είναι ένα τετράποδο που ζει εκτός ζωολογικού κήπου. Η ελληνική οικογένεια κλείνει πακέτα φτηνών διακοπών. Ο μικρός γιος δεν έχει μπει ποτέ σε αεροπλάνο. Αφού τα χωριά καταγωγής των γονέων, δεν έχουν αεροδρόμια. Το παιδί έχει πήξει στο πλοίο και στο Κ.Τ.Ε.Λ., από μικρό με μια χάρτινη σακούλα ξερατού σαν μάσκα οξυγόνου, από μικρό τρέχει να πιάσει τον καλό καναπέ στο πλοίο, πιάσε τού λένε και τις πολυθρόνες, βάλε τα μπουφάν να μην κάτσει κανένας άλλος. Πιάσε και τις οχτώ θέσεις, κι ας είμαστε τέσσερις. Η μάνα του τον κρατάει από τον καρπό και τον σέρνει στους διαδρόμους του αεροδρομίου, αυτός κοιτάει γύρω-γύρω σαν χάνος, η μάνα τον σέρνει, μη σκοντάψει το παιδί πουθενά, η μάνα τον αναγκάζει να είναι χάνος, αφού το τράβηγμά της προηγείται της οποιασδήποτε πρωτοβουλίας του μικρού πλάσματος. Μαλάκας είναι να κάτσει να δει αν έχει μπροστά του σκαλοπάτι; Αφού η Ελληνίδα μαμά του θα το δει πριν από αυτόν και θα του ξεκολλήσει το χέρι από τη μασχάλη προκειμένου να τον ανασηκώσει για να πηδήξει το εμπόδιο. Όχι, βέβαια. Δεν είναι μαλάκας. Ακόμα.

Στα DUTY FREE η μαμά τού αγοράζει Τομπλερόν, σε οικογενειακό μέγεθος. Να χοντρύνεις αγόρι μου. Το πάχος είναι υγεία. Η κόρη της οικογένειας, αρκετά μεγαλύτερη, έχει μπει στην εφηβεία, έχει σκουλαρίκι στον αφαλό και στη γλώσσα, θέλει να μοιάσει στο ξένο πρότυπο, αλλά η γαμψή μύτη του σογιού και η κρητική τριχοφυΐα στο σβέρκο, δεν το επιτρέπει, προδίδει την ελληνικότητα και παρόλο που η μικρή είναι έτοιμη πια για το Lower και ξέρει όλα τα στιχάκια των ξένων τραγουδιών απ’ έξω, θα την κατατρέχει πάντα το λάδι του χωριού, το μπιτόνι στα κάτω ντουλάπια της κουζίνας.

Ο πατέρας λέει φιλελεύθερες κουβέντες, του τύπου, «να παντρευτείς κορίτσι μου, όποιον αγαπήσεις, ν’ ακολουθείς πάντα την καρδιά σου, να κάνεις όποιο επάγγελμα θέλεις, αρκεί να το αγαπάς», μέσα του όμως κάνει τον μικρό σταυρό του, που του έμαθε η μάνα του, κουβαλάει ακόμα τα φτυσίδια της καλόκαρδης μάνας του, που τον σώζανε από τις βασκανίες και τα κακά μάτια, κι ας έχει μάθει πια και το laptop, δεν σώζεται ο άνθρωπος.

Η ελληνική οικογένεια επιστρέφει ύστερα από ένα ωραιότατο τριήμερο με ημιδιατροφή και τα όλα του, ξεμπουκάρει από τη θύρα των αφίξεων και το θαύμα της κλωνοποίησης αποκαλύπτεται σπρώχνοντας το καροτσάκι. Γιος ίδιος με πατέρα. Μάνα ίδια με κόρη. Ή το αντίθετο. Στρίβουν οικογενειακώς προς τα αριστερά και το προφίλ τους είναι ολόιδιο. Η γιαγιά ίδια με όλους, σε μπόι, σε χρώματα, σε ύφος, σε ιδέες και φυσικά σε προφίλ, τους περιμένει με την αγκαλιά της ανοιχτή. Η ελληνική συγκίνηση σφιχταγκαλιάζεται, το ελληνικό κλάμα ενώνεται, ακόμα κι αν ήταν τριήμερη η απουσία, στο ελληνικό μυαλό είναι πάντα ξενιτεμός. (Ευτυχώς που έχει σταματήσει το χειροκρότημα στην προσγείωση, αλλιώς θα έπρεπε να χειροκροτάμε και τους ταξιτζήδες όταν μας πηγαίνουν στο σπίτι μας). Το ελληνικό κλάμα στα αεροδρόμια, που πηγάζει από το αίσθημα «επιστρέψαμε σώοι και αβλαβείς», δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Περιέχει ευχαριστίες στον μεγαλοδύναμο, περιέχει καταπιεστική λατρεία προς τα παιδιά που μέσα σε τρεις μέρες ψηλώσανε, ωρίμασαν, γίναν πιο έξυπνα (πώς γίνεται αυτό, δεν ξέρω, αφού το ελληνικό παιδί είναι έτσι κι αλλιώς το πιο έξυπνο απ’ όλα), πάνω απ’ όλα όμως η ελληνική συγκίνηση περιέχει εξωστρέφεια, όπως αρμόζει σε έναν υπανάπτυκτο, ο οποίος θέλει να επιδείξει τον πόνο του ή τη χαρά του. Ο υπανάπτυκτος μιλάει δυνατά στο τηλέφωνο, γιατί η τεχνολογία δεν έχει ακόμα καταγραφεί στο DNA του. Και έχει δίκιο. Αν δεν φωνάξει πώς θα τον ακούσει ο άλλος στη Λαμία; Έχει δίκιο. Επίσης κλαίει δυνατά στις κηδείες, ο θρήνος του είναι θεατρική παράσταση, γιατί πουθενά αλλού πέραν των κηδειών, δεν αισθάνεται σημαντικός.

Οι Έλληνες μοιάζουν μεταξύ τους, επειδή ακόμα δεν μάθανε να ανακατεύονται με άλλες φυλές. Είναι ακόμα ρατσιστές και θέλουν να διαιωνιστεί η δική τους φάτσα, ο δικός τους κώλος, κι ας είναι δύο επί δύο, δεν έχει σκεφτεί ποτέ ο Έλληνας πατέρας «μακάρι την κόρη μου να τη γαμούσε ένας ωραίος μαύρος, να βγει και το εγγονάκι μου ωραίο.» Όοοχι. Προτιμάει να διαιωνίσει τη φάτσα του, προτιμάει το εγγονάκι του να γίνει 1.50 μ. στο ύψος, αλλά να του μοιάζει. Στ’ αρχίδια του αν το εγγονάκι δεν θα παίξει ποτέ στην ομάδα μπάσκετ του σχολείου, αρκεί να του μοιάζει. Να πάρει και το όνομά του. Δεν πα να τον λένε και Παπάρα. Δεν έχει σημασία. Και το εγγόνι θα λέγεται Παπάρας. Οι Παπάρηδες πρέπει να διαιωνίζονται.

Η αγάπη πού βρίσκεται μέσα σ’ όλα αυτά; Πού; Γιατί, ρε γονιέ, κρατάς την τσάντα του παιδιού σου όταν κατεβαίνει από το σχολικό; Γιατί, ρε μαλάκα, μεγαλώνεις το παιδί σου με το «δεν μπορείς εσύ, δεν ξέρεις εσύ;» Βράδυ στα μπουζούκια. Ο μικρός κλώνος χορεύει το πρώτο του ζεϊμπέκικο. Η οικογένεια χτυπάει παλαμάκια. Ο πατέρας περήφανος, ανοίγει τα χέρια στο πλάι, σαν αετός, και καμαρώνει τον γιο του. Το ζεϊμπέκικο του γιου είναι ολόιδιο με του πατέρα. Ο πατέρας μέσω του γιου, καμαρώνει τον εαυτό του. Ο πατέρας ευτυχισμένος, δεν το ξέρει αυτό. Όπα. Όπα. Άλα.

Μπράβο αγόρι μου, έτσι σε θέλω. Σε θέλω μάγκα, σε θέλω ωραίο, σε θέλω μερακλή, μόνο αδερφή δεν σε θέλω. Σε θέλω όπως θέλω εγώ, μαλακισμένο. Όπα. Όπα. Άλα.

Κοντέινερ, Δεκέμβριος 2009 [ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ]

Χταποδάκια και άλλα διηγήματα στο Bios

Tα «Χταποδάκια» παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο πλαίσιο των Scratch Nights του Bob Theatre Festival 2012 στο ΒIOS και επιστρέφουν ως«Χταποδάκια και άλλα διηγήματα», σε μια σκηνική προσαρμογή του διηγήματος του Μ. Καραγάτση που ήταν και η αρχική παρουσίαση της παράστασης. Τρεις νέοι ηθοποιοί (Ηλίας Βογιατζηδάκης, Μυρτώ Πανάγου και Νατάσα Παπανδρέου) ξαναπιάνουν το νήμα της πρώτης παρουσίασης «Τα χταποδάκια». Η ομάδα επιστρέφει στο BIOS εμπλουτίζοντας το εγχείρημα δραματοποίησης κειμένων της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Στα «Χταποδάκια» του Μ. Καραγάτση προστίθενται άλλα τέσσερα διηγήματα εμβληματικών συγγραφέων της μεταπολεμικής γενιάς: «Τα ρέστα» του Κ. Ταχτσή, «Ένας χωρισμός» του Μ. Χάκκα, «Ο τάφος» του Δ. Χατζή και «Ο κ. Γαρύφαλλος» του Ντ. Χριστιανόπουλου. Συνέχεια ανάγνωσης

Η πολιτική απάτη του ΣΥΡΙΖΑ. Καπηλεύεται και την 3η του Σεπτέμβρη!

  • Το νόημα των συνθημάτων «Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία και Κοινωνική Απελευθέρωση» στη σημερινή συγκυρία θα είναι το θέμα της ομιλίας του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Για πρόκληση και σοβαρό ατόπημα κάνουν λόγο στο ΠΑΣΟΚ

Ο Αλέξης Τσίπρας θα μιλήσει για τα συνθήματα του ΠΑΣΟΚ που έχουν ταυτιστεί με τον ιστορικό ηγέτη και ιδρυτή του Κινήματος, Ανδρέα Παπανδρέου

Ο Αλέξης Τσίπρας θα μιλήσει για τα συνθήματα του ΠΑΣΟΚ που έχουν ταυτιστεί με τον ιστορικό ηγέτη και ιδρυτή του Κινήματος, Ανδρέα Παπανδρέου

Εκδήλωση με τα συνθήματα που έχουν συνδεθεί με το ΠΑΣΟΚ και ομιλητή τον Αλέξη Τσίπρα ετοιμάζει ο ΣΥΡΙΖΑ στις 3 Σεπτέμβρη, τη γενέθλια ημέρα του Κινήματος, προκαλώντας τις έντονες αντιδράσεις του ΠΑΣΟΚ, το οποίο κάνει λόγο για «σοβαρό ατόπημα» της Κουμουνδούρου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με την πολιτική οργάνωση «Νέος Αγωνιστής» που ανήκει στις συνιστώσες δυνάμεις του Ενιαίου Κοινωνικού Μετώπου του κόμματος, προσπαθώντας να διεμβολίσει τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, διοργανώνει εκδήλωση στην Πλατεία Δαβάκη στο Περιβολάκι της Νίκαιας με θέμα «Με τη Δημοκρατική Παράταξη της Αριστεράς για Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία και Κοινωνική Απελευθέρωση Σήμερα». Συνέχεια ανάγνωσης

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! Βράχια έχουν καταπλακώσει ολόκληρη πόλη!

 

Πολλές κωμοπόλεις και χωριά της Ισπανίας (αλλά και γενικότερα των μεσογειακών χωρών) φημίζονται για την αρχιτεκτονική τους, τα ιδιαίτερα ήθη και έθιμα, τη ζωή των κατοίκων, τις γιορτές και τα πρωτότυπα φεστιβάλ που λαμβάνουν μέρος σε κεντρικά σημεία και πλατείες κ.α. Η κωμόπολη όμως Setenil de las Bodegas της Ισπανίας είναι γνωστή και για κάτι ακόμα, μοναδικό και άκρως παράξενο: ένα μεγάλο μέρος του οικισμού είναι κτισμένο πάνω, κάτω ή μέσα σε… βράχους!

Ναι, καλά διαβάσατε! Τα σπίτια της ιδιαίτερης αυτής κωμόπολης είναι κτισμένα στην κυριολεξία στο χείλος του γκρεμού, με μερικά εξ αυτών να βρίσκονται στις πλαγιές του βουνού, μερικά να έχουν ως οροφή ή πάτωμα κομμάτια βράχων και άλλα που το μπαλκόνι τους αποτελεί προέκταση του εδάφους! Τι πήγε… στραβά λοιπόν σε αυτήν την πόλη;

Ήταν τέλη του 15ου αιώνα, όταν οι πρώτοι κάτοικοι άρχισαν να κτίζουν τα σπίτια τους σε επίπεδο έδαφος. Με τον καιρό όμως ο προσφερόμενος χώρος άρχισε να μειώνεται με αποτέλεσμα τα νέα σπίτια να αρχίσουν να σκαρφαλώνουν στις πλαγιές του παρακείμενου βουνού. Κάπως έτσι, σύντομα δημιουργήθηκε ένας αλλόκοτος προορισμός για κάθε ταξιδιώτη, με ιδιαίτερα σπίτια και κατοίκους να ζουν στην κυριολεξία μέσα στους βράχους!

Σας κινήσαμε την περιέργεια; Δεν έχετε παρά να ταξιδέψετε αεροπορικώς έως τη Μαδρίτη και από εκεί οδικώς να κατευθυνθείτε στη νοτιοδυτική Ισπανία και συγκεκριμένα στην επαρχία Cadiz της Ανδαλουσίας. Εκεί θα βρείτε την παράξενη κωμόπολη της Setenil de las Bodegas! Αν κάπου στο δρόμο χαθείτε, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το τοπικό γραφείο τουρισμού στο τηλέφωνο 956134261 (η γνώση της ισπανικής θα σας λύσει τα χέρια). Ιδιαίτερη προσοχή σε πιθανούς σεισμούς, μιας και ενώ στον υπόλοιπο κόσμο οι κατολισθήσεις μεταφέρουν πέτρες στην πόλη αυτή μεταφέρουν σπίτια!από Δημήτρη Αναστασίου

Πηγή: www.travelstyle.gr

Η Μάχη της Αθήνας στο Γκάζι με τους Vodka Juniors

Ημερομηνία: Σάββατο 9 Ιουνίου 2012 
Τοποθεσία: Τεχνόπολις, Γκάζι, Πειραιώς 100 
Ώρα: Οι πόρτες ανοίγουν στις 19:00 και το live ξεκινάει στις 19:50 
Είσοδος: Προπώληση 8 ευρώ, (πόρτα 10 ευρώ) 

Date: Saturday, June 9th, 2012 
Location: Texnopolis, Gazi, Peiraios 100 
Time: Doors open at 19:00 and show starts at 19:50 
Ticket: Presale 8 euro, (door 10 euro) 

Τρόλεϊ/Trolley: Νο 21 (από Ομόνοια), Στάση «Παλαιά Αγορά»
Λεωφορεία/Bus: 035, 049, 811, 815, 838, 914, Β18, Γ18, 731, 031, Στάση «Παλαιά Αγορά»
Μετρό/Subway: Σταθμός «Κεραμεικός»

Links/Διεθύνσεις: 
Vodka Juniors: http://www.vodkajuniors.com | fuckoff@cballrec.com
Planet of Zeus: http://www.myspace.com/planetofzeus
Nico Tattoo has our back! http://www.tattoo.gr 

Attention: anyone who really wants to come to the show but has a problem (financial or other) must send us an email now! There’s always a way out. (fuckoff@cballrec.com) 

Θύελλα από την γκάφα της Μέρκελ

ΤΙΣ «ΚΑΝΕΣ» ΘΥΜΗΘΗΚΕ ΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ
Η καγκελάριος συνέστησε, κατά την τηλεφωνική της επικοινωνία με τον Κ. Παπούλια, τη διενέργεια δημοφηφίσματος για την παραμονή στο ευρώ παράλληλα με τις εκλογές. Μετά τη δημοσιοποίηση της παρέμβασης έσπευσε να το διαψεύσει

Θύελλα από την γκάφα της Μέρκελ

Τις «Κάνες» θυμήθηκε πάλι η Γερμανίδα καγκελάριος Α. Μέρκελ και, ενώ κλιμακώνεται επικίνδυνα η ελληνική κρίση, με μια απαράδεκτη για εταίρους παρέμβασή της συνέστησε στην Αθήνα τη διοργάνωση παράλληλα με τις εκλογές και… δημοψηφίσματος για να αποφασίσει ο ελληνικός λαός την παραμονή ή όχι στην Ευρωζώνη.

Λίγη ώρα αφού δημοσιοποιήθηκε στην Αθήνα η παρέμβασή της, απειλήθηκε διπλωματικό επεισόδιο, καθώς η μεν γερμανική καγκελαρία αντιλαμβανόμενη ότι οι «σκέψεις» Μέρκελ υπερβαίνουν τα εσκαμμένα έσπευσε να δηλώσει ότι οι σχετικές «αναφορές είναι ανακριβείς και αποδοκιμάζονται πλήρως», προκαλώντας αντίδραση κύκλων της Ελληνικής Προεδρίας που επέμειναν ότι «η κυβερνητική ανακοίνωση απεικονίζει την πραγματικότητα». Συνέχεια ανάγνωσης

Βροχερή η επιστροφή των εκδρομέων

ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

  • Βροχερός θα είναι ο καιρός σήμερα, Δευτέρα του Πάσχα, μέρα επιστροφής των εκδρομέων, οι οποίοι φέτος ήταν αισθητά λιγότεροι σε σχέση με πέρυσι.
Βροχερή η επιστροφή των εκδρομέων

Συγκεκριμένα, αναμένονται αρχικά στα δυτικά, και βαθμιαία στα κεντρικά και βόρεια νεφώσεις με τοπικές βροχές και σποραδικές καταιγίδες κυρίως στα βορειοδυτικά. Στην υπόλοιπη χώρα λίγες νεφώσεις. Οι άνεμοι θα πνέουν από νότιες διευθύνσεις 4 με 6 και στα πελάγη τοπικά 7 μποφόρ και η θερμοκρασία θα σημειώσει μικρή άνοδο. Σημειώνεται ότι φέτος ήταν αισθητά μειωμένη η έξοδος για το Πάσχα. Από την Παρασκευή πριν το Σάββατο του Λαζάρου, που κλείνουν τα σχολεία και υπολογίζεται οτι αρχίζει σταδιακά η έξοδος από τα μεγάλα αστικά κέντρα, μέχρι και την Μεγάλη Παρασκευή, έφυγαν από την Αθήνα και από τα δύο εθνικά δίκτυα 700.330 αυτοκίνητα. Πέρσι στο ίδιο χρονικό διάστημα έφυγαν 1.306.000 αυτοκίνητα, δηλαδή υπάρχει μείωση της τάξης του 46%. Συνέχεια ανάγνωσης

Ξανά στις αίθουσες η «Κάλπικη Λίρα» του Γιώργου Τζαβέλλα

Σε ψηφιακά επεξεργασμένη κόπια

Η Έλλη Λαμπέτη και ο Δημήτρης Χορν σε σκηνή από την ταινία «Κάλπικη Λίρα»

Μία ταινία-σταθμός στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, η Κάλπικη Λίρα (1955) θα είναι η πρώτη ελληνική ταινία που επανακυκλοφορεί στις αίθουσες, μετά από ειδική ψηφιακή επεξεργασία που επιμελήθηκε ο Κινηματογραφικός Οργανισμός Καραγιάννης-Καρατζόπουλος Α.Ε. Η ταινία θα αρχίσει να προβάλλεται στα σινεμά την Κυριακή του Πάσχα. Η ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα αποτελεί ένα καθαρόαιμο λαϊκό έργο και μία από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες της εποχής της. Είχε, μάλιστα, ταξιδέψει και σε αρκετά διεθνή φεστιβάλ. Συγκεκριμένα, η Κάλπικη Λίρα είχε βραβευτεί στα φεστιβάλ Βενετίας, Μόσχας και Μπάρι, ενώ συμμετείχε στο φεστιβάλ των Καννών και του Κάρλοβι Βάρι. Πρόκειται για την πρώτη σπονδυλωτή ταινία του ελληνικού κινηματογράφου, η οποία αποτελείται από τέσσερις αυτοτελείς ιστορίες. Όλες συνδέονται με μία «κάλπικη λίρα». Συνέχεια ανάγνωσης

Τη Δευτέρα του Πάσχα ενώπιον του ανακριτή ο Άκης Τσοχατζόπουλος

  • Εγείρουν νομικά ζητήματα οι συνήγοροί του
Ο Άκης Τσοχατζόπουλος
Νομικά ζητήματα, αλλά και θέμα παραβίασης της Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου θέτουν με ανακοίνωση που εξέδωσαν οι συνήγοροι υπεράσπισης του πρώην υπουργού Άκη Τσοχατζόπουλου, ο οποίος κρατείται στην Αστυνομική Διεύθυνση και θα βρεθεί ενώπιον του ανακριτή της υπόθεσης τη Δευτέρα του Πάσχα.

Στην ανακοίνωση που υπογράφει ο καθηγητής Λεωνίδας Κοτσαλής, πληρεξούσιος δικηγόρος του κ. Τσοχατζόπουλου, εκφράζοντας τις νομικές θέσεις και των λοιπών πληρεξουσίων δικηγόρων (Ιωάννη Νικολάου, Ιωάννη Παγορόπουλου και Γρηγορίου Τσόλια) γίνεται λόγος για «θεαματικό» ή «θεατρικό» τρόπο που εκτελέστηκε το ένταλμα σύλληψης κατά του εντολέα τους το πρωί της Μεγάλης Τετάρτης και επισημαίνουν ότι δεν προηγήθηκε κλήση σε απολογία. Συνέχεια ανάγνωσης

“Κοινωνική Συμφωνία” για κάτι καλύτερο!

  • Ανακοίνωση ιδρυτικής διακήρυξης της «Κοινωνικής Συμφωνίας»

Η ίδρυση της «Κοινωνικής Συμφωνίας» σήμερα Τετάρτη 14 Μαρτίου 2012 προέκυψε ως αναγκαιότητα απάντησης στο αίτημα της ελληνικής κοινωνίας να εκφραστεί από νέου τύπου ανοιχτά και δημοκρατικά σχήματα και ως αποτέλεσμα των ριζικών μεταβολών που συντελούνται στην κοινωνική και οικονομική συγκρότηση της χώρας, καθώς και στη λειτουργία των θεσμών και του πολιτικού συστήματος.

Η «Κοινωνική Συμφωνία» φιλοδοξεί να ανταποκριθεί στο παλλαϊκό αίτημα για τη διατύπωση και υλοποίησης μιας ρεαλιστικής και συγχρόνως ριζοσπαστικής πολιτικής εξόδου από την πολύμορφη κρίση που μαστίζει την Ελλάδα.

Η «Κοινωνική Συμφωνία» δεσμεύεται να υπηρετήσει μια προοδευτική πολιτική πρόταση που θα θέσει στο επίκεντρο της την προστασία του εθνικού και δημοσίου συμφέροντος, που θα προάγει την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, τη δημιουργία θέσεων εργασίας, την κοινωνική δικαιοσύνη, την κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη. Μια πολιτική εθνικής αξιοπρέπειας.

Με ιδεολογικές αρχές που εντάσσονται στην ευρωπαϊκή πολιτική παράδοση του δημοκρατικού σοσιαλισμού, με τις ιδεολογικές ρίζες της να βρίσκονται στην παράδοση του πολιτικού φιλελευθερισμού και στις κοινωνικές θεωρίες του σοσιαλισμού, με τις αξίες της νασυμπυκνώνονται στις έννοιες της ελευθερίας, της ισότητας, της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της εθνικής ανεξαρτησίας η«Κοινωνική Συμφωνία» φιλοδοξεί να εκφράσει τις δημιουργικές κοινωνικές δυνάμεις της χώρας, της νέας γενιάς, και όλων όσων επιζητούν την πρόοδο με αξιοπρέπεια και με δικαιοσύνη. Ταυτόχρονα επιδιώκει να καταστεί η συνείδηση και η διαχρονική φωνή των πιο αδύναμων και  ευάλωτων κοινωνικών ομάδων

Πιστεύουμε ότι οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες δεν είναι μόνον απότοκες της λειτουργίας του αχαλίνωτου καπιταλισμού, αλλά και συνέπεια ενός πολιτικού συστήματος στο οποίο οι ολιγαρχίες του πλούτου, τα κλειστά κυκλώματα εξουσίας και τα εξωθεσμικά κέντρα ασκούν υπέρμετρη επιρροή. Για την προοδευτική παράταξη η πολιτική είναι υπεράνω της οικονομίας και το δημόσιο συμφέρον υπεράνω των οικονομικών ελίτ.

Υποστηρίζουμε:

  • την προστασία των «δημόσιων αγαθών» τόσο στην παγκόσμια όσο και στην εγχώρια οικονομία.
  • Την εξεύρεση μιας νέας ισορροπίας μεταξύ οικονομίας και πολιτικής, δηλαδή μεταξύ οικονομίας και δημοκρατίας.

Η πολιτική ταυτότητα της «Κοινωνικής Συμφωνίας» και ο προγραμματικός λόγος της  πρέπει να απαντούν σε δύο κορυφαία ερωτήματα:

α) Μπορεί να υπάρξει μια ρεαλιστική πολιτική εξόδου της χώρας μας από την κρίση, πέρα από τα διλήμματα περί «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών» και τις θεωρίες των «μονόδρομων»;

β) Ποια είναι τα περιθώρια ρύθμισης και οργάνωσης των αγορών, ώστε να προάγεται το δημόσιο συμφέρον και η Δημοκρατία;

Επιτακτικό στόχο της πολιτικής μας, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, αποτελεί η έξοδος της χώρας μας από την κρίση, με την εφαρμογή ενόςΕθνικού Σχεδίου Οικονομικής Ανασυγκρότησης  το οποίο ανατρέπει τη συλλογιστική της μονόπλευρης λιτότητας και της εσωτερικής υποτίμησης και προωθεί την πολιτική των εθνικών ισοδυνάμων που αντιρροπούν τον αρνητικό προσανατολισμό του Νέου Μνημονίου.

Μόνο έτσι θα διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του χρέους, η έξοδος από την κρίση και την υπερχρέωση και η σωτηρία της πατρίδας μέσα από ανοδικούς ρυθμούς ανάπτυξης και πολιτικές κοινωνικής προστασίας που μπορούν να επιτευχθούν και να υλοποιηθούν εντός της Ευρωζώνης σε συνθήκες νομισματικής σταθερότητας και εθνικής ασφάλειας.

Το  Εθνικό Σχέδιο Οικονομικής Ανασυγκρότησης συνοδεύεται από πολιτικές που προωθούν:

  • Την αναδιάταξη του πολιτικού συστήματος και του κράτους
  • Τη  βιώσιμη ανάπτυξη με απασχόληση και κοινωνική δικαιοσύνη
  • Μια  εθνική στρατηγική σε ένα μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον
  • Συμμαχίες για μία προοδευτική Ευρώπη

Στο εγχείρημα της «Κοινωνικής Συμφωνίας» καλούνται να συμβάλουν όλοι όσοι κρατούν αποθέματα πίστης στις δυνατότητες του έθνους και των Ελλήνων πολιτών. Όλοι όσοι εξακολουθούν να βλέπουν τον κόσμο με τα μάτια εκείνου που επιθυμεί να ανατρέψει κάθε τι δυναστικό και απαξιωτικό για την ανθρώπινη ύπαρξη και όχι με τα μάτια του κυνικά συμβιβασμένου.Καλούνται να συμμετάσχουν αυτοί που αντιλαμβάνονται την πολιτική ως τη διαρκή μάχη για τη βελτίωση της ανθρώπινης μοίρας και όχι αυτοί που την αντιλαμβάνονται ως τεχνική της εξουσίας, δόλιων προσωπικών συμβιβασμών και απονομής προνομίων. Καλούνται να συμμετάσχουν όσοι πιστεύουν ότι πρέπει να επινοήσουμε ένα μέλλον διαφορετικό, χωρίς προσχεδιασμένες αλήθειες, ένα μέλλον φτιαγμένο με μέτρο την ανθρώπινη αξίωση για ευημερία με δικαιοσύνη και όχι προεξοφλημένο από την απληστία της αγοράς.

Για τις προοδευτικές δυνάμεις, η κοινωνία και η δημοκρατία είναι υπεράνω των αγορών. Ο Ελληνικός Λαός πάνω από τους κερδοσκόπους και τα παιχνίδια τους. Οι αγορές είναι ένα εργαλείο στα χέρια της κοινωνίας και της δημοκρατίας για την επίτευξη κοινωνικών και οικονομικών στόχων.

Θέλουμε να αλλάξουμε την πολιτική και την Ελλάδα, να δώσουμε πνοή στην κοινή επιθυμία για κάτι καλύτερο.

Ανακοινώνεται σήμερα το νέο κόμμα Λ. Κατσέλη – Χ. Καστανίδη


Την ίδρυση νέου κόμματος αναμένεται να ανακοινώσουν στις 12 το μεσημέρι στο Ζάππειο, οι διαγραφέντες από το ΠΑΣΟΚ βουλευτές και πρώην υπουργοί, Λούκα Κατσέλη και Χάρης Καστανίδης. Τη διακήρυξη του νέου κόμματος αναμένεται, σύμφωνα με πληροφορίες, να υπογράψουν και άλλοι διαγραφέντες από το ΠΑΣΟΚ βουλευτές, μεταξύ των οποίων οι Λάμπρος Μίχος, Μαρία Κυριακοπούλου, Χρήστος Κασάρας, Ανδρέας Τριανταφυλλόπουλος και Βούλα Τεκτονίδου. Πληροφορίες αναφέρουν επίσης ότι η Λ. Κατσέλη θα είναι η πρόεδρος του κόμματος και ο Χ. Καστανίδης ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, κατά τα πρότυπα του γερμανικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.

Ο άλλος Πέτρος Κωστόπουλος… Μία προσωπική μαρτυρία

TO BHMA:  01/03/2012
Ο άλλος Πέτρος Κωστόπουλος
Κόντρα στην τελευταία «μόδα» που θέλει πολλούς να γράφουν χαιρέκακα και φθονερά σχόλια για την «άνοδο και την πτώση» του Πέτρου Κωστόπουλου, θα ήθελα να ξεκινήσω λέγοντας ότι εργάστηκα στα περιοδικά του από το 1993 ως το 1999 και τρέφω μεγάλο σεβασμό για την προσωπικότητα και την προσφορά του στον Τύπο. Η αυστηρά προσωπική μου άποψη είναι ότι ο Κωστόπουλος διαθέτει ιδιότητες χάρη στις οποίες δεν αποκλείεται να επιτύχει ένα εντυπωσιακό comeback. Δεν είμαστε φίλοι. Μετά το 1999 τον συνάντησα τυχαία τρεις ή τέσσερις φορές. Τα περιοδικά του τα διάβαζα σπανίως τα τελευταία χρόνια και οι τηλεοπτικές εκπομπές του δεν μου άρεσαν. Ο Πέτρος παγιδεύτηκε από τις Σειρήνες των κάθε λογής συρμών που και ο ίδιος συνέβαλλε να γεννηθούν στην Ελλάδα της αφθονίας και παρασύρθηκε σε μια ζωή νεόπλουτου. Πολλοί συνεργάτες του αποχώρησαν γιατί παρότι ήταν και παραμένει ευφυής και γενναιόδωρος, διαθέτει ένα «εγώ» που τράφηκε από την επιτυχία και μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε θα μπορούσε να γεμίσει το Ολυμπιακό Στάδιο. Η ύβρις ήταν η βασική αιτία της πτώσης του. Επιπλέον, ο Κωστόπουλος δεν κατόρθωσε να αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα ότι η πρωτοπορία του παρελθόντος είναι η συντήρηση του μέλλοντος. Αυτός ο κανόνας βέβαια αποδίδει τη μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι οι επαναστάτες ξεχωρίζουν από τους άλλους ακόμα και όταν έχουν γίνει κατεστημένο.

Το μανιφέστο του ΚΛΙΚ

Όταν τον γνώρισα στις αρχές του 1993 ο Κωστόπουλος ήταν ακόμα επαναστάτης. Ήταν 39 ετών και ετοιμαζόταν να κλείσει έξι χρόνια στη διεύθυνση του ΚΛΙΚ. Μπορεί το ΚΛΙΚ να ανήκε στον Άρη Τερζόπουλο, έναν ευγενικό και έξυπνο εκδότη που συνδυάζει τη δυτική  αισθητική με τις ανατολικές πνευματικές και θρησκευτικές ανησυχίες, αλλά το ΚΛΙΚ ήταν ο Πέτρος. Το ΚΛΙΚ κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1987 και από τότε  ο Κωστόπουλος συγκέντρωσε στο γραφείο της οδού Φραγκοκκλησιάς 7 στον Παράδεισο Αμαρουσίου όλα τα ταλέντα της «νέας δημοσιογραφίας», τον Γιάννη Νένε, τον Γιώργο Πανόπουλο, τη Σοφία Κιντή, τον Παναγιώτη Γεωργόπουλο, τον Γιώργο Παυριανό, τον Δημήτρη Γαλάνη, τον Δημήτρη Παγαδάκη και πολλούς άλλους. Συνεργάστηκαν για να πραγματοποιήσουν το σχέδιο ενός ασεβούς, επιθετικού και έξυπνου περιοδικού που έγινε μύθος γιατί υποστήριζε με κάθε αφορμή και σε κάθε σελίδα έναν αιρετικό και γοητευτικό ατομικισμό.

Είναι κοινός τόπος στην πολιτική επιστήμη ότι η ευημερία αποδυναμώνει τις παλιές συλλογικότητες γιατί ενισχύει τη θέληση και τις δυνατότητες των ατόμων και των ομάδων να εγκαταλείψουν τους παραδοσιακούς μαζικούς κώδικες και να διεκδικήσουν χωρίς συμβιβασμούς έναν νέο τρόπο ζωής, να διαμορφώσουν δηλαδή ένα νέο lifestyle. Το ΚΛΙΚ ήταν το μανιφέστο αυτής της αλλαγής. Η απόρριψη του γάμου και της οικογένειας, ο μόνιμος εορτασμός όλων των εκφράσεων σεξουαλικότητας, η πίστη στην ανωτερότητα της ατομικής προσπάθειας, η γελοιοποίηση των «κλισέ» στο δημόσιο λόγο, η ψύχραιμη αντιμετώπιση των ναρκωτικών, η υιοθέτηση νέων μορφών διασκέδασης, η υποστήριξη των νέων τεχνολογιών, η ανάπλαση της ατομικής ταυτότητας μέσα από την κατανάλωση, η εμμονή με τη νεότητα, η αποθέωση του εαυτού, η ανάδειξη νέων προτύπων αρσενικής και θηλυκής ομορφιάς, η καυστική αμφισβήτηση της πολιτικής και η μαχητική υποστήριξη της άποψης ότι «το μέλλον το χτίζεις μόνος σου» ήταν το  «DNA του ΚΛΙΚ».

Αυτές οι «δομικές αξίες» σε συνδυασμό με το χιούμορ, τον αυτοσαρκασμό και την άμεση και ευθύβολη γραφή συνθέτουν την εξήγηση για τη δύναμη και την επιτυχία του ΚΛΙΚ. Τα άρθρα και τα ρεπορτάζ με αυτά τα χαρακτηριστικά εξέφρασαν πάρα πολλούς νέους ενώ επηρέασαν σχεδόν ολόκληρη τη βιομηχανία του έντυπου και του ηλεκτρονικού τύπου. Πολλοί προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα «δεύτερο ΚΛΙΚ», αλλά απέτυχαν γιατί ενώ μπορούσαν να αντιγράψουν τις σελίδες του ΚΛΙΚ, δεν μπορούσαν να «κλέψουν» το «DNA του ΚΛΙΚ» που βρισκόταν «κλειδωμένο» στο μυαλό του Κωστόπουλου.

Αντίθετα λοιπόν με όσους ισχυρίζονται ότι το ΚΛΙΚ ήταν μία έκφραση της «αισθητικής ΠαΣοΚ», η πραγματικότητα είναι ότι το περιοδικό εξέφραζε την αμφισβήτηση και την αποδόμησή της, και μάλιστα την κατάλληλη στιγμή, δηλαδή στα τέλη της δεκαετίας του ’80 όταν οι συλλογικότητες της «πρώιμης μεταπολίτευσης» κατέρρεαν ακριβώς εξαιτίας της επιτυχίας του ΠαΣοΚ να επιστρατεύσει ορθόδοξα και ανορθόδοξα μέσα για να απλώσει την ευημερία στην κοινωνία και να διευρύνει τις δυνατότητες και τις επιλογές των Ελλήνων.

Η σχέση με τον Ανδρέα

Ο Κωστόπουλος ήταν πάντα στο ΠαΣοΚ και, αν μείνει το ΠαΣοΚ για πάντα, θα μείνει για πάντα στο ΠαΣοΚ. Ήταν το πιο ασυμβίβαστο από τα αγαπημένα παιδιά του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Πέτρος ήταν 20 ετών όταν ο Ανδρέας επέστρεψε στην Ελλάδα στις 16 Αυγούστου 1974 και συμμετείχε και αυτός στην ιστορική υποδοχή στο αεροδρόμιο του «Ελληνικού». Τον είχε φέρει μαζί του ο Κώστας Λαλιώτης, τρία χρόνια μεγαλύτερός του, με τον οποίο έγιναν κολλητοί τα τελευταία χρόνια της χούντας και παραμένουν φίλοι μέχρι σήμερα.

Η χειραψία με τον Ανδρέα τον έκανε «για πάντα ΠαΣοΚ» όπως του αρέσει να διηγείται.«Ήταν σαν να με διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα», έλεγε. Κάτι άλλο που του αρέσει να επαναλαμβάνει ήταν ότι γεννήθηκε την ίδια ημέρα με τον Ανδρέα (5 Φεβρουαρίου). Ήταν ο Ανδρέας εκείνος που τον τοποθέτησε το 1981 σε υψηλή θέση στην ελληνική αποστολή στις Βρυξέλλες. Έμεινε τρία χρόνια και αργότερα εργάστηκε στην Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς όπου μεταξύ άλλων ήταν υπεύθυνος για την Μπιενάλε Θεσσαλονίκης (1986). Αργότερα απομακρύνθηκαν, αλλά μετά την επιστροφή του στην κυβέρνηση το 1993 ο Ανδρέας έδωσε την πρώτη του συνέντευξη στον Πέτρο. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΜΕΝ με τίτλο «το μεγάλο comeback του Ανδρέα». Είχαν αρκετό καιρό να συναντηθούν και στο διάστημα αυτό ο Πέτρος έγραψε στο ΚΛΙΚ αρκετά editorial εναντίον του ΠαΣοΚ και του προέδρου του που ο Ανδρέας φυσικά είχε διαβάσει.«Γιατί πήγες τόσο απέναντι;», τον ρώτησε πατρικά μόλις τον είδε στο Μέγαρο Μαξίμου. Ήταν μια από τις λίγες φορές που ο μονίμως ετοιμόλογος Πέτρος δεν είχε έτοιμη την απάντηση.

Στις 21 Νοεμβρίου 1995 ο Ανδρέας εισάγεται στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο. Τα κανάλια μεταδίδουν ότι η κατάσταση της υγείας του είναι κρίσιμη. Ο Πέτρος μιλάει συνέχεια στο τηλέφωνο με τον Λαλιώτη. Έχει μόλις ιδρύσει την ΙΜΑΚΟ. Το δεύτερο τεύχος του NITRO είναι σχεδόν έτοιμο, αλλά ο Πέτρος σταματάει την έκδοση. Σκέπτεται να αφιερώσει το editorial στον Ανδρέα, αλλά τελικά αποφασίζει να γράψει ο ίδιος ένα μεγάλο αφιέρωμα. Ο Πέτρος ποτέ δεν έγραφε μόνος του, ούτε άγγιζε τον υπολογιστή. Υπαγόρευε πάντοτε, συνήθως στην Σοφία Κιντή, κολλητή φίλη του και σπουδαία δημοσιογράφο, μαζί του από το 1987. Εμπιστευόταν το ένστικτο και την κρίση της και συζητούσαν τα περισσότερα απ’ όσα έγραφε προτού πάρουν τελική μορφή. Η υπαγόρευση γινόταν μπροστά σε όλους. Δεν απαιτούσε «ειδικές συνθήκες», ούτε ήταν οργανωμένος. Αυτοσχεδίαζε. Έτρωγε, κάπνιζε, γελούσε, μιλούσε στα τηλέφωνα, «μετρούσε» τις αντιδράσεις μας και χαιρόταν σαν μικρό παιδί όταν μας άρεσαν τα επιχειρήματα, τα βρομόλογα, οι φιλοσοφίες και οι υπερβολές του.

Εκείνο το βράδυ όμως ήταν διαφορετικό από τα άλλα. Παράγγειλε κινέζικο για όλους από το γνωστό (υπάρχει και σήμερα) εστιατόριο Saipan στο Χαλάνδρι από το οποίο συνήθιζε να παραγγέλνει το δικό του φαγητό τα μεσημέρια ή να το επισκέπτεται τα βράδια με την παρέα του. Ο λογαριασμός έφτασε κοντά στις 100.000 δραχμές, ποσό μεγάλο για την εποχή που πλήρωσε ο ίδιος όπως έκανε πάντα αφού το κέρασμα των συνεργατών ήταν «έθιμο» που επαναλαμβανόταν συχνά. Έστησε λοιπόν ένα συμπόσιο και υπαγόρευσε ένα συγκινητικό κείμενο για τον Ανδρέα με τίτλο «Ο άνθρωπος που σνόμπαρε την ιστορία». Θεωρούσε τον Ανδρέα «δεύτερο πατέρα» του και θρηνούσε το τέλος του, χωρίς θλίψη και δάκρυα, με γενναιότητα, ανθρωπιά και γλέντι, σαν ένας μοντέρνος Ζορμπάς. Το αποχαιρετιστήριο κείμενο άρεσε και στον Ανδρέα, ο οποίος το διάβασε, αφού δεν πέθανε τότε, αλλά επτά μήνες μετά.

Ο διανοούμενος Πέτρος

Το 1975 πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει οικονομικά στη Σορβόνη. Ήταν άφραγκος, αλλά η δύναμη της νεότητας έφτανε και περίσσευε. Ο πατέρας του είχε περιουσία, αλλά την έχασε σταδιακά τη δεκαετία του ’60. Στη δεκαετία του ’70 ήταν ταξιτζής στο Βόλο. Ο Πέτρος, που είναι το δεύτερο παιδί του, όταν επέστρεφε από το Παρίσι τα καλοκαίρια και τις γιορτές οδηγούσε το ταξί για να κερδίσει το απαραίτητο χαρτζιλίκι. Τα χρήματα που του έστελνε ο πατέρας του δεν αρκούσαν, και όπως αρκετοί φοιτητές έπρεπε να είναι πολύ εφευρετικός για να τα βγάλει πέρα. Για παράδειγμα μορφώθηκε κλέβοντας βιβλία από το αγαπημένο του βιβλιοπωλείο. Από την άλλη πλευρά, δεν ήταν λίγες οι φορές που ξόδευε όλα τα χρήματα που διέθετε για τις ανάγκες της εβδομάδας για να κάνει το τραπέζι στη γυναίκα που ήταν μαζί του εκείνη την περίοδο στο καλύτερο εστιατόριο του Παρισιού. Μετά έπρεπε αναγκαστικά να μένει στο σπίτι και να τρώει όσπρια κάθε μέρα, αλλά θυμόταν με υπερηφάνεια αυτές τις «υπερβολές» είκοσι χρόνια μετά, το 1995 στο ΚΛΙΚ, όταν το χρήμα έρεε και με την αμοιβή του (που ήταν 15% επί των καθαρών κερδών) έχτιζε το σπίτι του στην Μύκονο, που τώρα έχασε. Μάλιστα συνιστούσε ανεπιφύλακτα στους συντάκτες αυτές τις συμπεριφορές. «Να είσαι γενναιόδωρος, να ρισκάρεις τα πάντα και να μην υπολογίζεις τίποτα όταν συναντήσεις τον άνθρωπο που θα αγαπήσεις», έλεγε.

Επέστρεψε από το Παρίσι με διδακτορικό στα οικονομικά με τίτλο επηρεασμένο από τα ακαδημαϊκά ενδιαφέροντα του Ανδρέα: «Η οικονομική ανάπτυξη στην περιφέρεια του καπιταλισμού». Αλλά ενώ μιλούσε συνεχώς για το Παρίσι δεν έδινε σημασία στα πτυχία του και σπάνια τα ανέφερε. Η διδακτορική διατριβή ξέμεινε στη μετακόμιση από το σπίτι του στο Θησείο στις αρχές της δεκαετίας του ‘90. Τη βρήκε πεταμένη στο πάτωμα ένας φίλος του που ήταν ο επόμενος ενοικιαστής του σπιτιού και του την έφερε στο ΚΛΙΚ. Δεν ήθελε να φαίνεται διανοούμενος και δεν του άρεσε να παριστάνουμε τους «σκεπτόμενους». «Εσύ δεν κάνεις για το ΚΛΙΚ» μου έλεγε δήθεν αυστηρά. «Είσαι πολύ διανοούμενος». Του απαντούσα ότι εκείνος είναι «χειρότερος» διανοούμενος, αλλά το κρύβει επιμελώς.

Ο εκδότης που το παράκανε με τη Μύκονο, τα μοντέλα και τον Armani διαθέτει θεωρητική συγκρότηση και χαρακτηρίζεται από μια πολύ έντονη αίσθηση ματαιότητας. Αντί όμως να την αφήσει να τον καταβάλλει, την μετέτρεψε σε κίνητρο επιτυχίας. Η φιλοσοφία του είναι ότι αφού η ζωή είναι μια αναπόφευκτη διαδρομή από τη μήτρα στο μνήμα γιατί να μην τολμήσεις μικρά και μεγάλα ρίσκα στο ενδιάμεσο; Γιατί να μην δοκιμάσεις ακόμα και το «λάθος»; Στον Κωστόπουλο δεν αρέσουν οι διανοούμενοι γιατί γνώρισε και ταυτίστηκε με έναν από τους σημαντικότερους και μάλλον οι υπόλοιποι του φαίνονται ψεύτικοι. Στο Παρίσι, εκτός από επικεφαλής των ελλήνων φοιτητών, ήταν ένας από τους αγαπημένους φοιτητές του Νίκου Πουλαντζά, του διεθνώς αναγνωρισμένου θεωρητικού του δομικού μαρξισμού.

Ο Πουλαντζάς απέρριπτε την κλασική μαρξιστική θέση ότι το άτομο είναι υποκείμενο της Ιστορίας και υποστήριζε αντίθετα ότι το άτομο διαμορφώνει την Ιστορία με την ενεργό συμμετοχή του στην πάλη των τάξεων η οποία διεξάγεται διαρκώς σε όλα τα πεδία της κοινωνικής δομής – το ιδεολογικό, το κοινωνικό και το πολιτικό. Η αποθέωση του εαυτού και η μαγεία του ατομικισμού που χαρακτηρίζει τον Κωστόπουλο και τα έντυπα που δημιούργησε μπορεί να ερμηνευτεί ως επιρροή του Πουλαντζά. Ο Πουλαντζάς ξεχώριζε τον Κωστόπουλο για το μυαλό, το πείσμα και την αυτοπεποίθησή του. Συζητούσαν με τις ώρες. «Μια μέρα ρώτησα τον Πουλαντζά να μου προτείνει τα βιβλία που έπρεπε να διαβάσω για να καταλάβω καλύτερα την πολιτική» μου είπε ένα απόγευμα στο Nitro. «»Διάβασε μόνο τον Ηγεμόνα του Μακιαβέλι και θα καταλάβεις τα πάντα», απάντησε χωρίς να με κοιτάξει. Αυτό να κάνεις κι εσύ. Διάβασε τον Ηγεμόνα». 

Ο Πουλαντζάς αυτοκτόνησε στα 43 του στις 3 Οκτωβρίου 1979. Σύμφωνα με μια εκδοχή συζητούσε ήρεμα για την πολιτική και τη φιλοσοφία με δύο φίλους στο σπίτι του και με απόλυτη φυσικότητα σηκώθηκε από τον καναπέ, βγήκε στη βεράντα και έπεσε από το μπαλκόνι. Ο Πέτρος θύμωσε πολύ όταν το έμαθε. Ερμήνευσε την αυτοκτονία ως προδοσία των αρχών για την ανωτερότητα και την υπεροχή του ατόμου επί των εξωτερικών συνθηκών. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο ίσως κατέφυγε στον θυμό επειδή δεν αντέχει το θρήνο. Στο ΚΛΙΚ και στο Nitro δεν συζητούσαμε και δεν γράφαμε ποτέ για θανάτους και κηδείες. Δεν ήθελε. «Η σκοτεινή πλευρά της ζωής υπάρχει και δεν μπορούμε να την νικήσουμε», έλεγε. «Γιατί λοιπόν να της δίνουμε περισσότερη σημασία απ’ όση έχει; Εμείς πρέπει να επιμένουμε στη φωτεινή πλευρά».

Πως ίδρυσε την ΙΜΑΚΟ

Μετά τον Δεκαπενταύγουστο του 1995 επιστρέφει από τις διακοπές στη Μύκονο και ανακοινώνει ότι θα αποχωρήσει από τις «Ειδικές Εκδόσεις» του Άρη Τερζόπουλου για να δημιουργήσει τα δικά του περιοδικά. Μας είπε ότι ζήτησε ποσοστό 15% επί της ιδιοκτησίας του ΚΛΙΚ, αλλά ο Τερζόπουλος αρνήθηκε να του το προσφέρει και γι’ αυτό αποφάσισε να φύγει. «Δεν θέλω να κάνω ζημιά στον Άρη», είπε, «αλλά προφανώς υπάρχει ανοιχτή πρόταση για όλους σας με τις ίδιες αμοιβές». Προσέθεσε και τις αμφιβολίες του. «Δεν ξέρω αν θα πετύχω και αν θα έχετε δουλειά σε έξι μήνες γι’ αυτό η απόφαση είναι δική σας. Αν δεν είστε σίγουροι καλύτερα να μείνετε στο ΚΛΙΚ». Οι 78 στους 80 τον ακολουθήσαμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Γνωρίζαμε ότι δεν υπάρχει ΚΛΙΚ χωρίς τον Πέτρο.

Δεν ήταν εύκολο να δουλεύεις με τον Κωστόπουλο. Η τελειομανία του τρέλαινε τους αρχισυντάκτες και συχνά καταπίεζε τους δημοσιογράφους και τους γραφίστες. Πολλοί νομίζουν ότι άραζε στη δερμάτινη καρέκλα του εκδότη, άπλωνε τα πόδια πάνω στο γυάλινο γραφείο, άναβε το πούρο και τα περιοδικά κρέμονταν στα περίπτερα ως δια μαγείας. Αλλά η αλήθεια είναι ότι οι εκδόσεις δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Ψαχνόταν και παιδευόταν ασταμάτητα. Συχνά ακύρωνε μία έκδοση δυο μέρες προτού ολοκληρωθεί η εκτύπωση. Η φράση «Ο Πέτρος πέταξε το τεύχος στα σκουπίδια και τώρα το ξαναγράφουμε και το ξανασχεδιάζουμε» ήταν απαραίτητο να ακουστεί στο γραφείο δυο-τρεις φορές το χρόνο. Από την άλλη πλευρά πρόσφερε αμοιβές δύο και τρεις φορές μεγαλύτερες από την υπόλοιπη αγορά γιατί πίστευε ότι το ταλέντο πρέπει να πληρώνεται και ότι οι δημοσιογράφοι, οι φωτογράφοι, οι στυλίστες και οι γραφίστες πρέπει να συμμετέχουν στην επιτυχία των περιοδικών.

Ο «θείος Πέτρος» και το sex

Ο Πέτρος ήξερε για τη ζωή όλων μας και μόλις μας έβλεπε «down» ενδιαφερόταν αμέσως να μάθει «τι τρέχει». Πάντα έτοιμος να σου δώσει συμβουλές και να σε στηρίξει ηθικά. Κάπως έτσι προέκυψε το «θείος». Δεν τον λέγαμε ποτέ «θείο» μπροστά του, αλλά το ήξερε ότι αυτό ήταν το παρατσούκλι του. Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 το «θείος» έδινε και έπαιρνε πίσω από την πλάτη του. «Που είναι ο θείος;», «τι κάνει ο θείος;», «τι λέει ο θείος;». Δεν ήταν ούτε 40, αλλά είχε πατρικό στυλ. Πολλοί πιστεύουν ότι το ΚΛΙΚ και το Nitro πουλούσαν επειδή είχαν κάθε μήνα σεξ, αλλά η αλήθεια είναι ότι πουλούσε το σεξ που παρουσιαζόταν κάθε μήνα με την αισθητική, το ύφος και τη γλώσσα του ΚΛΙΚ και του Nitro. Η ελληνική κοινωνία ήταν τόσο υποκριτικά οπισθοδρομική και συντηρητική που το 1988 έγινε σάλος επειδή το ΚΛΙΚ κυκλοφόρησε με αφιέρωμα στο AIDS και δώρο ένα προφυλακτικό. Είμαστε όμως και μια κοινωνία που μαθαίνει γρήγορα. Εκτός των άλλων το ΚΛΙΚ και το Nitro ήταν μια εγκυκλοπαίδεια σε συνέχειες για τη σωματική και ψυχολογική «ανατομία του έρωτα» που πολλοί νέοι απέκτησαν, διάβασαν και αγάπησαν. Ο Πέτρος πίστευε ότι όσοι ενοχλούνται από το σεξ είναι ανέραστοι και κακόγουστοι. Κάποτε υπερασπίστηκε τα θέματα με σεξ με το επιχείρημα ότι «οι αρχαίοι Έλληνες ζωγράφιζαν πορνό στους αμφορείς για να πουλάνε περισσότερο». Το βέβαιο είναι ότι πολλοί από εκείνους που κατέκριναν τα περιοδικά του έγιναν μιμητές του, αλλά κανένας δεν κατάφερε να «ζωγραφίσει πορνό στους αμφορείς» με την ίδια επιτυχία…

Ένα θέμα που του άρεσε πάντα να συζητά και να γράφει είναι τα μεγάλα comeback, οι εντυπωσιακές επιστροφές μετά από μεγάλες αποτυχίες στην πολιτική, στην τέχνη, στον αθλητισμό, στις επιχειρήσεις. Προφανώς πρέπει τώρα ναδοκιμάσει αν μπορεί και ο ίδιος να κάνει τη μεγάλη επιστροφή. Είναι πολλοί όσοι είναι σίγουροι ότι δεν θα τα καταφέρει και χαίρονται πολύ γι’ αυτό. Η σχέση του με το χρόνο είναι δύσκολη. Έχει μανία να μείνει νέος και προσπαθεί να το πετύχει με γυμναστική, με διατροφή και με προσθετικές μαλλιών. Τον Φεβρουάριο του 1994 έκλεισε τα 40. «Φοβάσαι που έγινες 40;» τον ρώτησα με την αυταρέσκεια των 22. «Νομίζεις ότι σε αποχαιρετά η νεότητα;»«Καθόλου», απάντησε και συνέχισε με έναν ωραίο χρησμό. «Όπως στα 40 είμαι καλύτερος από τα 20 έτσι και στα 60 θα είμαι καλύτερος από τα 40». Τον Φεβρουάριο του 2012 έκλεισε τα 58. Όσοι δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να παραδεχθούμε ότι κερδίσαμε πολλά δουλεύοντας μαζί του, ευχόμαστε να βρει τη δύναμη για να επιβεβαιώσει τον χρησμό του.

Χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι… [για τον Πέτρο Κωστόπουλο]

Σχόλια αναγνωστών στην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ για ένα δημοσίευμα περί Κωστόπουλου…

Κωνσταντίνος Ι. Στεφανής
Τρίτη
4:42

0 0
Δυστυχώς σε αυτή τη Χώρα όταν δούμε κάποιον ψηλότερα από εμάς, αντί να προσπαθήσουμε να τον φτάσουμε αρχικά και εν συνεχεία να τον ξεπεράσουμε, εφόσον αυτό είναι εφικτό, προσπαθούμε να τον κοντύνουμε, να γίνει ένας από εμάς, το σωρό δηλαδή.
Κρίμα. . .
Ας προβληματιστούνε όσοι τώρα χλευάζουν, ακόμα και να συγκρίνουν. Δηλαδή, το να φτάσεις κάποια στιγμή να έχεις 4-5 ραδιοφωνικούς σταθμούς και συνολικά, περίπου, 500 εργαζόμενους, πως αντιστοιχίζεται στην ιδική τους επαγγελματική πορεία.
Προφανώς, για να συντηρεί αυτά τα μεγέθη, κάποιος αντίστοιχος κόσμος, αγόραζε τα προϊόντα – υπηρεσίες του !
Αρα, συνεχίζοντας το συλλογισμό μας, ανάλογα χρήματα κυκλοφορούσαν και στην αγορά (από τους εργαζόμενους, τις οικογένειές τους, τους προμηθευτές του κλπ), βοηθώντας το ΑΕΠ της Χώρας μας.
Απλά μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας δηλαδή !!!!
aggelos
Δευτέρα
20:48

0 2
Τα ψευτικα τα style τα μεγαλα που ταιζες για χρονια την Ελλαδα. . .
Νίκος
Δευτέρα
18:40

1 1
δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται
vag
Δευτέρα
18:19

0 2
ΟΠΑ το θεμα ειναι οτι ο ανθρωπος αυτος , αν ηταν ορθιος οπως λες, απλα δεν θα καταδεχοταν να μας κοιταξει καν για να του τα πουμε!
Ανώνυμος
Δευτέρα
18:01

0 6
Τι εγινε Πετρακο? Μας τελειωσε η Μαγκια? Φαγαμε ολο αυτο το υπεργκλαμουρ της Πατατας, με τους ιδιους μαιντανους , μεσα στους οποιους εκανες παρεα και σε γλειφανε απο το πρωι ωςτο βραδυ για μια καταχωρηση στα περιοδικα του ομιλου. . Ασε που ενα Ολοκληρο νησι καταστραφηκε με τη διαφημιση της νεας Ελληνικης IBIZA, βλεπε Μυκονος. Και ο Φιλαρακος απο το κομμα δεν βοηθησε, καθως το λαμογιο ειναι εξαφανισμενο απο προσωπου γης. . . . Τσαμπα τα φοιτητικα κολλητιληκια στο Παρισι. . Να δουμε τωρα αν θα ακουμε ηθικα διδαγματα για καταναλωση Roquefort απο το Βολο και οχι μονο. . . . .
nikos g.
Δευτέρα
17:53

0 5
oi mikro metoxoi apo to IMAKO emeinan astegoi. Me tin texnognosia tou Lavreniadi evgale ekso ta ekatommiria. Kai tora kanei epikinoniaki dixarisi tis » xreokopias»
nikos g.
Δευτέρα
17:50

0 4
O Kostopoulos oikonomise dekades ekatommiria. Mikrometoxoi eminan astegoi. O Kostopoulos me tin texnognosia tou Lavraniadi evgale ekso ta xrimata.
costas
Δευτέρα
16:18

2 4
φιλε πετρο εγραψες πως θα ξαναγυρισεις καλο αυτο. – να εισαι αισιοδοξος- μα οταν- και αν- τοτε δεν θα εισαι νεος,ουτε ωραιος και πλουσιος αλλα σταφιδιασμένος. ασχημος και μπατηρης!!!! ασε που οι κολλητοι θα την εχουν κανε (αλλα τι στα λεω αφου τα ξερεις καλυτερα απο μενα.
πανος
Δευτέρα
15:05

1 5
παιδιά αυτά είναι συνηθησμένα αυτά τα λαμόγια μας φτάσανε εδώ ρε πόσα έφαγε αυτός ο Κοσκωτάς ρε μπροστά τους ήταν άγιος. αυτά τα βρωμόσκυλα οι ιδεολόγοι.
ΟΠΑ
Δευτέρα
11:59

14 16
ΜΑΓΚΕΣ, ΤΙ ΧΟΛΗ ΕΙΝ ΑΥΤΗ; ΑΝ ΕΙΧΑΤΕ ΚΑΤΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ, ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΟΡΘΙΟΣ ΝΑ ΤΑ ΛΕΓΑΤΕ. ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΙΝΤΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ. ΤΙ ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ; ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ ΤΟΝ ΧΤΥΠΑΝΕ ΟΙ ΓΕΝΝΑΙΟΙ. ΚΡΙΜΑ. ΙΣΩΣ ΓΙ ΑΥΤΟ ΜΑΣ ΦΤΑΣΑΝΕ ΩΣ ΕΔΩ. ΞΥΠΝΑΤΕ ΡΕ. .
Μκ-47
Δευτέρα
11:36

9 24
Κωστόπουλος: ο πρεσβευτής της βλαχομπαροκ γκλαμουριάς, της απυθμενης ματαιδοξίας του saxlo-lifestyle. . . . χαίρομαι απίστευτα για το κατάντημα του
vag
Δευτέρα
11:10

4 24
σιγα μην τον συμπονεσουμε κιολας. ενας ενας γεια σας!ρε ουστ!
giorgos
Δευτέρα
9:35

4 23
ola edo plhronante goysta thelate kai na prokalite kai kosmo ton aplo kai na ton parakinhte kai na ton parasernete kai na vgazete xrhma sfaliara stoys yperoptes kyrie petraki to piases eeeeeeeeeee
ΑΙΜΙΛΙΟΣ
Δευτέρα
9:34

3 23
ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑΝΕ ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ»neoi-metarithmi stes»ΣΤΑ ΜΠΑΖΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΑΑΙ ΜΠΑΖΑ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΛΜΗΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΞΥΠΝΗΣΑΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΝΕΟΙ. ΑΝΤΕ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΑΛΛΟΙ
Maira
Δευτέρα
4:50

2 40
Χέστηκε η φοράδα στ΄αλώνι. . .
Ζαχαριουδακης Ρ.
Κυριακή
23:45

2 40
Επιτελους καθαριζει το τοπιο απο την σαβουρα. Σειρα εχουν συντομα οι αθλιοι πολιτικοι αυτης της χωρας.
Βαγάκης Π.
Κυριακή
17:49

9 13
Και ο Βασιλιάς και ο κουρελής είναι άνθρωποι , όλοι δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία. Ελπίζω να βρει την δύναμη να καταλάβει ότι τα πλούτη του ήταν ο χαρακτήρας , τώρα με την σοφία που έχει ας δείξει σε όλους και προπαντός στον εαυτό του ότι αυτός είναι το μεγάλο <<κεφάλαιο>>. Τα χρήματα θα βρεθούν οι συνεργάτες θα βρεθούν τα άτομα κάνουν την διαφορά και οι μάζες , δυστυχώς ή ευτυχώς ακολουθούν , το << κεφάλαιο>.
κοκκινοσκουφίτσα
Κυριακή
17:37

4 29
Για την μετατροπή γενεών ελληνίδων σε αταξικές ψυχαθενείς σκουπιδοκαταναλώτριε ς προφανώς δεν έχει καμία ευθύνη ο επιχειρηματίας και η παρεούλα του.

Τελικά ο Λύκος έκανε τον Πέτρο μια χαψιά. Ας τολμήσει να μιλήσει για τα μυστικά του δάσους και τότε θα δει ότι όσα έπαθε ως τώρα είναι χαδάκια. . .

Ηλειος Ολυμπιος
Κυριακή
15:49

4 61
Ολη η πασοκικη υποκουλτουρα, το δηθεν, το εφημερο, ο ωχαδερφισμος, η κακεκτυπη μιμηση των ξενων σκουπιδιων στην κυριολεξια, το lifestyle, ο νεοπλουτισμος με τα πουρα τα cabrio , και τις μεζονετες, οι διακοπες στην Μυκονο , ολα αυτα ειναι η κεντρικη ιδεα του μηνυματος που προσπαθησε να περασει στην φθινουσα νεολαια του πασοκικου διμιουργηματος. Το ακρον αωτον της ψευτομαγκιας, και του ατομισμου ως μεσο επιδειξης.
Σιγα μην κλαψουμε. ΔΕΝ θα μας λειψει καθολου ουτε το softporn περιοδικο του, ουτε η μουρη του. Αυτο που εκπροσωπει αυτος ο κυριος ειναι η κυρια αιτια των δεινων που περναει η χωρα.
Ελεος με τον εξωραισμο των φελων που μας εστειλαν στον πατο

Ο Πέτρος, ο «λύκος» και η κρίση

ΤΑ MEDIA ΕΓΙΝΑΝ ΡΩΣΙΚΗ ΡΟΥΛΕΤΑ

Στις 22/02/2012, νωρίς το απόγευμα, όλα είχαν τελειώσει ανάμεσα στον Πέτρο Κωστόπουλο και στην IMAKO Media S.A. Ανεξάρτητα από την τυπική διάλυση της εκδοτικής εταιρείας και το δικαστικό σίριαλ που θα ακολουθήσει, η ΙΜΑΚΟ τελείωσε την ηµέρα που ο ιδρυτής της, µόνος στη µέση του άδειου πια γραφείου του, αγκάλιαζε έναν έναν τους πιο οικείους από τους εργαζόµενους που είχαν αποµείνει.

Μαζί με την ΙΜΑΚΟ του Π. Κωστόπουλου έκλεισε ένα κεφάλαιο στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού Τύπου.

Μαζί με την ΙΜΑΚΟ του Π. Κωστόπουλου έκλεισε ένα κεφάλαιο στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού Τύπου.

Εκείνη την ηµέρα, όποιος περνούσε το κατώφλι αυτού του γραφείου, που λεηλατήθηκε εν µέσω του πανικού που δηµιούργησε µια τραγελαφική επιχείρηση κατάσχεσης την προηγούµενη ηµέρα, έµπαινε µπερδεµένος και έβγαινε δακρυσµένος. Ο Πέτρος Κωστόπουλος, είτε όπως τον φαντάζεται κανείς χωρίς να τον έχει γνωρίσει ποτέ είτε όπως ήταν στην πραγµατικότητα, εκείνη την κρύα και βροχερή Τετάρτη είχε την όψη ενός ανθρώπινου ράκους.

Βαριά ατμόσφαιρα
Οση απόγνωση, πίκρα ή οργή είχε µαζέψει κάποιος µέσα του τους τελευταίους µήνες της αποσύνθεσης αυτής της εταιρείας, το να επιχαίρει για την κατάρρευση του «αφεντικού» δεν ήταν η αυτονόητη επιλογή εκείνης της στιγµής. Φυσικά, οι παριστάµενοι υπάλληλοι δεν διετέλεσαν συνέταιροί του.

Με τον Πέτρο Κωστόπουλο, όµως, µοιράστηκαν ένα µέρος της ζωής τους, ως εργαζόµενοι, βέβαια, στα Μέσα της ΙΜΑΚΟ. Οπότε, το να βλέπει κανείς τον εργοδότη του να δυσκολεύεται να σταθεί όρθιος απέναντί του, στιγµές στιγµές να χάνει τα λόγια του και να συγκρατείται οριακά πριν ξεσπάσει σε λυγµούς, µεταφέρει ένα ψυχικό κόστος ακόµη και σε όσους δεν είχαν την παραµικρή συναισθηµατική ανάµειξη µε το περιβάλλον της εργασίας τους. Με άλλα λόγια, η συντριβή του Πέτρου Κωστόπουλου και η δηµόσια έκθεσή της δεν ήταν επώδυνη µόνο για τον ίδιον. Η έκφραση «από εδώ και πέρα θα µε κυνηγήσουν µέχρι να πατήσω µαύρο χιόνι» δεν είναι από αυτές που ξεχνιούνται εύκολα.

«Βράδυ» στον ΑΝΤ1, το τελευταίο επαγγελματικό «οχυρό» του Π. Κωστόπουλου.

«Βράδυ» στον ΑΝΤ1, το τελευταίο επαγγελματικό «οχυρό» του Π. Κωστόπουλου.

Η ατµόσφαιρα στη διάρκεια αυτής της τελευταίας και πιο δραµατικής οµιλίας του Κωστόπουλου στην ΙΜΑΚΟ δεν ήταν απλώς φορτισµένη. Η αίσθηση του τέλους είχε ισοπεδώσει το ηθικό των ανθρώπων, που εκτός των ατοµικών τους οικονοµικών προβληµάτων και της αγωνίας για την επόµενη δουλειά σε µια ζοφερή συγκυρία, ο καθένας είχε να διαχειριστεί και την πίεση για το άµεσο µέλλον της παραπαίουσας εταιρείας.

Ο Κωστόπουλος είχε µόλις δηλώσει: «Λυπάµαι, δεν µπορώ να σας αποζηµιώσω, δεν έχω καµία περιουσία πλέον, µόνο χρέη. Το µόνο που µπορώ να κάνω είναι να σας παραχωρήσω οτιδήποτε έχει ακόµη αξία από την ΙΜΑΚΟ ώστε να εκποιηθεί για λογαριασµό των εργαζοµενων. Ετσι, όσα χρήµατα αποκοµίσετε θα µπορέσετε να τα µοιραστείτε µεταξύ σας». Και, βρίσκοντας ξαφνικά στον θυµό του τη δύναµη να φωνάξει, είπε ότι «η αγορά µας χρωστάει όσα χρωστάµε. Εάν πληρωνόµασταν όπως έπρεπε, δεν θα είχαµε φτάσει ώς εδώ. Αυτή είναι η ειρωνία».

Από τα χρόνια της επιχειρηματική ευφορίας, όταν το «στυλ Κωστόπουλου» δημιουργούσε τάση

Από τα χρόνια της επιχειρηματική ευφορίας, όταν το «στυλ Κωστόπουλου» δημιουργούσε τάση

To «εδώ που φτάσαµε» για την ΙΜΑΚΟ του 2012 εικονογραφείται τραγικά –και σε απόλυτη απαξίωση για µια εταιρεία που, αν µη τι άλλο, έχει µηδενικά χρέη προς το ∆ηµόσιο ύστερα από 17 χρόνια λειτουργίας– µε ένα αποτύπωµα παπουτσιού: Ο υπερβάλλων ζήλος κάποιου, υπό το πρόσχηµα µιας αίτησης κατάσχεσης, παραβίασε µε µια κλωτσιά την πόρτα στο γραφείο του Πέτρου Κωστόπουλου.
Ανάµεσα σε αυτή την πατηµασιά και στο δελτίο κυκλοφορίας του περιοδικού «Nitro», το οποίο το 1999 δεν ανέγραφε λιγότερα από 100.000 πωληθέντα τεύχη µηνιαίως, κάτι θα πρέπει να πήγε στραβά – πολύ στραβά, όµως. Θα µπορούσε κανείς να γράψει πολλά για την «περίπτωση Κωστόπουλου», για έναν άνθρωπο που προβλήθηκε, γοήτευσε, επηρέασε, πέτυχε και απέτυχε, αλλά ποτέ δεν κρύφτηκε.

Ανέμελα καλοκαίρια στη Μύκονο με τη σύζυγό του, Τζένη Μπαλατσινού

Ανέμελα καλοκαίρια στη Μύκονο με τη σύζυγό του, Τζένη Μπαλατσινού

Αντιφατικός χαρακτήρας
Ο Πέτρος Κωστόπουλος δεν ανήκει καν στην κατηγορία εκείνων που είτε τους λατρεύεις είτε τους µισείς. Περίπλοκος και αντιφατικός χαρακτήρας, προκαλεί εξίσου αντιφατικά συναισθήµατα. Κατά κανόνα τον αγαπάς και δεν θέλεις να τον ξέρεις ταυτόχρονα – µολονότι αυτή η σύγχυση που προκαλεί είναι µέρος του αλλόκοτου µαγνητισµού που ασκεί στους γύρω του. Κι επίσης, είχε όνειρα και ήξερε πώς να τα εκπληρώνει. Ισως πολλά από αυτά να ήταν ρηχά, κενά ή µάταια -ακόµη και απεχθή για κάποιους.

Ο Πέτρος, ο «λύκος» και η κρίση

Το ρητό του «η ζωή είναι πολύ µικρή για να είναι θλιβερή» ίσως να ισχύει, ίσως και όχι. Πιο ασφαλές, πάντως, φαίνεται το συµπέρασµα πως η ζωή είναι πολύ µεγάλη για να επιτρέπει µόνο µία ερµηνεία στα όνειρα και τις δηµιουργίες οποιουδήποτε. Σε αυτήν τη λογική εντάσσεται σαφώς και αυτό που θα έλεγε ο ίδιος ο Κωστόπουλος, «ποτέ δεν θα πεθάνουµε, κουφάλα νεκροθάφτη».

Αλλαξε για πάντα της αισθητική του Τύπου στην Ελλάδα

Παρουσιάζοντας νέα πρότζεκτ, την εποχή που η εταιρεία του πρωτοπορούσε

Παρουσιάζοντας νέα πρότζεκτ, την εποχή που η εταιρεία του πρωτοπορούσε

Πριν από περίπου έναν χρόνο, τον Μάιο του 2011, ο Π. Κωστόπουλος αιφνιδίασε ακόµη και τους άµεσους συνεργάτες του επιλέγοντας, για πρώτη και µοναδική φορά, τον εαυτό του για το εξώφυλλο του «Nitro» – όπως δεν είχε εµφανιστεί ποτέ πριν. Σε µια µακρά εξοµολόγηση, ο Κωστόπουλος παραδεχόταν εν βρασµώ «ήµουν κι εγώ µαλ…». Αυτοσαρκαζόταν αλλά όχι χωρίς νόηµα. Τελικά, αντίθετα από τη δηµόσια εικόνα του, που ξεχείλιζε από αυτοπεποίθηση και τον χαρακτηριστικό, σχεδόν αγοραίο «τσαµπουκά», ήταν δυνατόν να λυγίσει.

Στο εξοµολογητικό του σόλο, ο Κωστόπουλος έκανε µια αναδροµή σε όσα τον έφεραν σε δεινή θέση. Μίλησε για σφάλµατα σε βάθος χρόνου, σωρευτικά και δεν αφορούσαν µόνο την επιχειρηµατική του ιδιότητα. Η ορθή του κρίση θόλωσε από τη µέθη του «bigger is better», του χρηµατιστηριακού ράλι και των εξωφρενικών ποσών που ήταν στην ηµερήσια διάταξη την περίοδο 1998-2000. Η ΙΜΑΚΟ εισήχθη στο Χρηµατιστήριο το 2000, ακριβώς όταν άρχιζε η κάµψη.

Στις εγκαταστάσεις της ΙΜΑΚΟ στο Ν. Ηράκλειο γράφτηκε την περασμένη Τετάρτη ο επίλογος μιας εκδοτικής ιστορίας 17 χρόνων

Στις εγκαταστάσεις της ΙΜΑΚΟ στο Ν. Ηράκλειο γράφτηκε την περασμένη Τετάρτη ο επίλογος μιας εκδοτικής ιστορίας 17 χρόνων

Ο Κωστόπουλος κατείχε τότε το 52% των µετοχών, κάτι που τον έκανε να πιστέψει ότι αυτοµάτως η περιουσία του ήταν όση και η χρηματιστηριακή αξία της εταιρείας του. Ετσι, απέρριψε προτάσεις εκχώρησης ποσοστού στην ΙΜΑΚΟ παρότι τα ποσά που αναφέρονταν ήταν της τάξης των 20 δισ. δραχµών. Η απληστία δεν ήταν επ’ ουδενί ο κρυφός σύµβουλος των αποφάσεών του. Ηταν µια αχαλίνωτη αισιοδοξία, ότι θα µπορούσε να δηµιουργήσει έναν ελληνικό κολοσσό ΜΜΕ.
Ετσι, στην αρχή του 2001, προσέλαβε 100 και πλέον άτοµα για να εργαστούν σε µια θυγατρική, πρότυπη επιχείρηση διαδικτυακών υπηρεσιών. Η επένδυση ήταν τολµηρή για τα δεδοµένα της εποχής, τότε που η διάδοση του Ιντερνετ στην Ελλάδα βρισκόταν σε νηπιακή φάση. Σύντοµα η Powernet µετατράπηκε σε µια αλγεινή ανάµνηση, οι υπάλληλοι απολύθηκαν και οι ζηµίες έφεραν κλυδωνισµούς σε ολόκληρη την εταιρεία.

Ο Π. Κωστόπουλος στο «Νitro».

Ο Π. Κωστόπουλος στο «Νitro».

Ο Κωστόπουλος είχε κωδικοποιήσει εκείνη την περίοδο των υπέρµετρων επιχειρηµατικών φιλοδοξιών ως τη φάση «Γκόρντον Γκέκο», χλευάζοντας τον εαυτό του, που πίστεψε ότι ζει τον ρόλο του Μάικλ Ντάγκλας στην ταινία «Γουόλ Στριτ» -αλλά προσαρµοσµένο στην ελληνική πραγµατικότητα. Και ακριβώς όπως αυτό που συµβαίνει το 2012, όταν η ΙΜΑΚΟ καταρρέει µέσα στον γενικότερο αναβρασµό της ελληνικής οικονοµίας, έτσι και πριν από µία δεκαετία, ο Κωστόπουλος παρασύρθηκε από το γενικότερο κλίµα της αλόγιστης ευφορίας. Μνηµείο αυτού του κλίµατος, αλλά και της άρνησης του Πέτρου Κωστόπουλου να εκµεταλλευτεί τις ευκαιρίες εκείνου του πλαστού Ελντοράντο, είναι η έγγραφη προσφορά µιας τράπεζας για παραχώρηση µετοχών της ΙΜΑΚΟ. Το ποσόν ήταν 27 δισ. δραχµές.

Ενας από τους παλαιούς συνεργάτες του λέει για τον Πέτρο ότι «όσο και αν µεγάλωσε η ΙΜΑΚΟ, ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ καθαρόαιµος επιχειρηµατίας. Διατήρησε ένα προσωποπαγές καθεστώς, παραµένοντας πάντα κατ’ ουσίαν αυτός που έπαιρνε όλες τις σηµαντικές αποφάσεις, ακόµη και όταν η εταιρεία είχε διογκωθεί τόσο ώστε να περιλαµβάνει πάνω από 10 περιοδικά και τρεις σταθµούς. Ωστόσο, δεν υπήρξε ποτέ, ούτε πρόκειται να υπάρξει, ιδιοκτήτης εταιρείας -πόσω µάλλον πρόεδρος εισηγµένης- που να επενδύει τόσο πολύ στα στελέχη του. ∆εν ήταν µόνον οι επαγγελµατικές ευκαιρίες, η ανέλιξη κ.λπ. Αυτό που ένοιαζε πάνω από όλα τον Πέτρο, ήταν η ατοµική βελτίωση των συνεργατών του -ιδίως των «µουτζαχεντίν»-, να ταξιδεύουν, να διευρύνονται οι ορίζοντές τους. Επίσης, δεν τον ενδιέφερε η τυπικότητα, θεωρούσε ότι οι δηµοσιογράφοι πρέπει να είναι «εκεί έξω». Ελεγε, µάλιστα, «όταν σας βλέπω στο γραφείο ξέρω ότι τεµπελιάζετε». Επιπλέον, πίστευε ότι καλή δουλειά κάνουν µόνον άνθρωποι που είναι ικανοποιηµένοι. Γι’ αυτό πλήρωνε καλά.

Η γέννηση ενός κλάδου. ∆εν είναι καθόλου άστοχο να αποδοθεί στον Κωστόπουλο η γέννηση ενός ολόκληρου κλάδου, που σταδιακά και µέσω του ανταγωνισµού δηµιούργησε εκατοντάδες θέσεις εργασίας: Φωτογράφοι, στυλίστες, καλλιτέχνες µέικ-απ, κοµµωτές, βοηθοί παραγωγής κ.λπ. χρωστούν πολλά στο «Κλικ» – όπως και σε όσα περιοδικά προσπάθησαν να ακολουθήσουν τη συνταγή του. Και σαν να έπρεπε να υπάρξει πρώτα το µέσον και µετά το αντικείµενο, δηµιουργήθηκε ταυτόχρονα ένα ελληνικό «star system». Οι δηµοφιλείς καλλιτέχνες απέκτησαν υπόσταση, κίνησαν το ενδιαφέρον. Αυτό, µοιραία για µια τόσο µικρή κοινότητα όπως η ελληνική, οδήγησε στην ανακύκλωση των ίδιων προσώπων.

Αυτό που είτε χρεώνεται είτε πιστώνεται στον Π. Κωστόπουλο είναι ότι άλλαξε για πάντα την αισθητική του Τύπου στην Ελλάδα. Τίποτα δεν θα ήταν ίδιο για τα έντυπα µετά το «Κλικ». Για το 1987, ένα περιοδικό που δανειζόταν ελεύθερα από τη σύγχρονη ευρωπαϊκή αισθητική περιείχε φωτογραφήσεις µόδας και χρησιµοποιούσε την τρέχουσα γλώσσα των νέων, ήταν µια πραγµατική αποκάλυψη. Το «Κλικ» ήταν ο ίδιος ο Κωστόπουλος και η παρέα του, ήταν ριζοσπαστικό και ακοµπλεξάριστο, η στόχευσή του ήταν όµως ξεκάθαρα mainstream, κυνηγούσε το κυρίαρχο ρεύµα, όχι το περιθώριο.

Ο Κωστόπουλος ποτέ δεν ήταν το αφεντικό που κρυβόταν πίσω από γραµµατείς και διπλές πόρτες. Ως το τέλος της ΙΜΑΚΟ κυκλοφορούσε ανάµεσα στον κόσµο του γραφείου, µιλούσε -και ενίοτε τσακωνόταν- κυριολεκτικά µε τον καθένα.

Για όσους έγραφαν στα περιοδικά, η τυπική, ξύλινη γραφή ισοδυναµούσε µε αυτόµατη αποµάκρυνση. Η πάγια οδηγία του Κωστόπουλου ήταν «αλα Vanity Fair», απαιτούσε κάθε δηµοσίευµα να είναι µια µικρή ιστορία. «Vanity Fair», εκτός από τίτλος ενός σπουδαίου περιοδικού, σηµαίνει επίσης και πανηγύρι της µαταιοδοξίας. Κάποιοι εξέλαβαν την προτροπή σαν αναµέτρηση µε το αµερικανικό πρότυπο, κάποιοι άλλοι µε τη δεύτερη έννοια. Η µόνη εντολή «λογοκρισίας» που δόθηκε ποτέ από τον Κωστόπουλο ήταν στα λεγόµενα «δυσοίωνα» θέµατα. Η προσκόλλησή του στη φωτεινή πλευρά της ζωής ήταν ολοκληρωτική, σχεδόν εµµονική. Ο Κωστόπουλος λειτούργησε ο ίδιος σαν σηµαιοφόρος της απενοχοποίησης της ευζωΐας, κάτι για το οποίο κατηγορήθηκε έντονα.

Το σφάλµα του, όπως το παραδέχεται ο ίδιος, ήταν ότι για µια περίοδο πίστεψε πως ανήκει σε κύκλους ανθρώπων διαφορετικούς από αυτούς που του ταίριαζαν, έχασε την ελευθερία της αιχµηρής κριτικής. Παρότι το έβλεπε να του συµβαίνει, δεν κατάφερε να αποφύγει την αφοµοίωση, έγινε περισσότερο µέρος του συστήµατος παρά εκείνων που «έκραζαν» τα στραβά της υποκριτικής, νεόπλουτης νεοελληνικής νοοτροπίας της µεταπολίτευσης. Οι ηµέρες των πρώτων «Κλικ» έµειναν µια µακρινή ανάµνηση – µαζί µε τους φανατικούς που κατέβαιναν µεσάνυχτα στην Οµόνοια για να το αγοράσουν πριν εξαντληθεί.

Πέτρος Κωστόπουλος: «Με έπιασε τρόμος. Έπαθα κατάθλιψη σε μια μέρα»

Μία αποκαλυπτική συνέντευξη για το… τέλος και τις ευθύνες που του αναλογούν!

Αναλαμβάνοντας πλήρως τις ευθύνες που του αναλογούν ο Πέτρος Κωστόπουλος αποκαλύπτει σε συνέντευξή του στο «Πρώτο Θέμα», πώς η ΙΜΑΚΟ έφτασε στο τέλος και ο ίδιος έπαθε κλινική κατάθλιψη μέσα σε μια μέρα, δηλώνοντας μάλιστα με πίκρα πως γιορτάζει ένα χρόνο αντικαταθλιπτικών.

Φινάλε; «Ξέρεις κάτι, κάπου μου αρέσει που ζούμε το τέλος μιας εποχής. Είναι μάλλον η ώρα να ξαναβαφτιστούμε σε άλλη νοοτροπία. Να ξεκολλήσουμε από τον πάτο. Ό,τι μάθαμε μετά τη μεταπολίτευση πρέπει να ενταφιαστεί. Είναι άρρωστα όλα, και πολιτικά και lifestyle. Έτσι χάνουμε το μέλλον κάθε μέρα που περνάει. Και δεν θέλω τα παιδιά μας να το ζήσουν αυτό».

«Καταρχήν, φταίω εγώ. Γιατί, όταν κανείς φτιάχνει επιχείρηση, πρέπει να τη δομεί με τρόπο που να αντέχει σε σκληρές συνθήκες. Αυτό δεν έγινε στην ΙΜΑΚΟ, γιατί υπήρχε η εφορία των 90s. Παρασύρθηκα σε δαπάνες που δεν έπρεπε να έχουν γίνει».

Παρότι αποδέχεσαι τις ευθύνες σου, εκφράζεις πίκρα. Επειδή σου την πέσανε αναίτια, επειδή έχεις αδικηθεί, επειδή δεν σε αντιμετώπισαν με αξιοπρέπεια και σεβασμό;

«Βγάζω πίκρα για έναν και απλό λόγο. Εξαιτίας μου -και επέτρεψέ μου μια φορά σ’ αυτή τη συνέντευξη να μιλήσω λίγο καβαλημένα- χτίστηκε μια τεράστια βιομηχανία που δεν υπήρχε πριν. Χιλιάδες άνθρωποι εμφανίστηκαν από το πουθενά, γραφιάδες, χαρτάδες, φωτογράφοι, τυπογράφοι, γραφίστες, στυλίστες, ντισκ-τζόκεϊ και πάει λέγοντας, καθώς χιλιάδες θέσεις εργασίας χτίστηκαν γύρω από την επιτυχία του «ΚΛΙΚ», του «ΜΕΝ», του «DIVA» και του ΚΛΙΚ FΜ. Πριν υπήρχαν περιοδικά μόνο με λόγια και σκίτσα. Κοιτάξτε τη «ΓΥΝΑΙΚΑ» του 1986, που ήταν το πιο μοντέρνο περιοδικό τότε, και θα καταλάβετε. Ήρθα σαν UFO από Παρίσι και Βρυξέλλες το ’86, συνάντησα ένα άλλο UFO, αλλά εξαιρετικά δημιουργικό εκδότη, τον Άρη Τερζόπουλο, και αρχίσαμε να παράγουμε περιοδικά τα οποία, τώρα που το ξανασκέφτομαι, ήταν μάλλον για άλλη χώρα.  Ή, τέλος πάντων, για την Ελλάδα που εκείνη τη στιγμή έπρεπε να βγει από τις μπουάτ, τα κόμματα, τη μιζέρια και τις ταβέρνες χωρίς εξαερισμό. Από την παραγωγική προσπάθεια εκείνης της εποχής δεν τροφοδοτήθηκαν μόνο τα άλλα περιοδικά. Από αυτήν τροφοδοτήθηκαν οι εφημερίδες που έκαναν έντυπα που έμοιαζαν ή αντέγραφαν τα δικά μας, ενώ τότε η τηλεόραση άρχισε να στήνει εκπομπές «περιοδικού» χαρακτήρα. Γι’ αυτό πιστεύω ότι δεν αξίζει μια άγρια αντιμετώπιση από όλες τις μεριές σε κάποιον που επί 25 χρόνια έφτιαξε και έδωσε δουλειές, ενώ ήταν πάντα άψογος μέχρι την ώρα που έσκασε η κρίση. Υπολογίζω ότι γύρω από αυτή τη βιομηχανία έβγαλαν λεφτά πάνω από 10.000 άνθρωποι διαφόρων επαγγελμάτων και ειδικοτήτων. Σήμερα επιχειρηματικά μού χρωστάνε όσα χρωστάω, αλλά δεν έστειλα κανέναν σ’ αυτούς που μου οφείλουν να τους ξηλώσει το μαγαζί ή το σπίτι…».

-«Ξεκινήσαμε το 1987 να παράγουμε περιοδικά για να ξεφύγουμε από τη μιζέρια και την κατάντια της Μεταπολίτευσης. Μετά, το 1995 καταλήξαμε σαν λαός σε νούμερα επιδειξιομανίας. Σαν άτομο, μπήκα κι εγώ σε αυτή τη γυφτιά. Ήθελα να έχω γρήγορο αυτοκίνητο, τζιπ, ωραίο σπίτι, ξεχνώντας από πού ερχόμουν. Όμως το θεωρώ και δικαίωμα μου. Δεν τα έφαγα από κανέναν.  Στη Μύκονο, μετά το 1995 άρχισαν να πλακώνουν όλοι. Νεοκοσμικοί, νεόπλουτοι, όλα τα νούμερα της χώρας, οι βίζιτες, οι της προσκολλήσεως, και οι καραγκιόζηδες των πλουσίων. Σύμβολο ολονών τους ήταν το πόσο υψηλό λογαριασμό θα πλήρωναν στα εστιατόρια, κι εκεί μάσησα και είμαι απαράδεκτος γι’ αυτό. Γιατί με τα χρόνια η ατμόσφαιρα έγινε εμετική, κι εγώ μέρος του θιάσου».

-«Πέρυσι τέτοιες μέρες κατάλαβα ότι η κατάσταση ήταν μη αναστρέψιμη. Θυμάμαι όταν μου το ανακοίνωσε ο οικονομικός μου διευθυντής, έπαθα ψυχολογικό breakdown. Σε όλη μου τη ζωή δεν ήξερα τι είναι η κατάθλιψη, παρότι είχα χίλιους φίλους γιατρούς. Νόμιζα ότι ήταν μία μεγάλη στενοχώρια που, μετά από λίγο καιρό, σου περνάει. Έπαθα κλινική κατάθλιψη μέσα σε μία μέρα. Με έπιασε τρόμος, φόβος για κάθε τηλέφωνο που χτύπαγε, δε μπορούσα να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι και κρυβόμουν κάτω απ’ τα σκεπάσματα. Δεν μπορούσα να ανέβω σκάλες γιατί ο εγκέφαλός μου δεν επικοινωνούσε με τα πόδια μου. Ξάπλωνα με τις ώρες στο πάτωμα τραβώντας βαθιές ανάσες και έβλεπα το γκρεμό μπροστά μου κάθε δευτερόλεπτο».

-«Η Τζένη έπαθε πλάκα, βλέποντας τον άντρα της μετά από 18 χρόνια γάμου να είναι σαν σκιαγμένο κουνέλι. Αυτές τις μέρες μπορώ να γιορτάσω τα γενέθλια ενός χρόνου αντικαταθλιπτικών. Λέω να οργανώσω πάρτι με Ζάναξ!»

Πέτρος Κωστόπουλος – Η γλίτσα του νεοπλουτισμού

Friday, 03 February 2012 23:19

[http://newstrap.gr/] «Δημοσιεύουμε ένα κείμενο για τον Πέτρο Κωστόπουλο, το οποίο ανέβηκε στο site της εκπομπής «Το κουτί της Πανδώρας» και σε μία ώρα κατέβηκε από τη λογοκρισία.

Το γνωστό blog prezatv.blogspot.com δημοσίευσε το λογοκριμένο κείμενο, όπως συνηθίζει να κάνει με όλα τα κείμενα που λογοκρίνονται και φιμώνονται, για διάφορα συμφέροντα.
Το κείμενο αναφέρεται στον Πέτρο Κωστόπουλο και στη συμπεριφορά του στους εργαζόμενους, τώρα που ο μεγαλοεπιχειρηματίας δηλώνει πτώχευση, δείχνοντας επιδεικτικά τα όργανά του.»

simmoria.blogspot.com

ΠΩΣ Ο ΠΕΤΡΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟ 69 ΣΤΟ 99…

99… ένας αριθμός που έγινε μόδα. Ένας αριθμός που κάποιους τους φοβίζει και κάποιους άλλους τους κάνει να αισθάνονται ανακούφιση. Για τον Πέτρο της διπλανής πόρτας ή αλλιώς τον Πέτρο που έκανε το lifestyle της Μυκόνου τρόπο ζωής μάλλον είναι ανακούφιση αφού πατώντας πάνω στα καλοφτιαγμένα παραθυράκια του νόμου, δεν θα χρειαστεί να δώσει τις εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που χρωστάει σε φωτογράφους, δημοσιογράφους, διαφημιστές…

Όλα ξεκίνησαν το 1987, τότε που ο μικρός Βολιώτης βρέθηκε στην Αθήνα και έχοντας γερές πλάτες έφτιαξε ένα ανατρεπτικό –για την εποχή- περιοδικό. Το ΚΛΙΚ. Για πρώτη φορά βρίσκεται στη θέση του διευθυντή, για πρώτη φορά συναντά την επιτυχία και ο μαγικός κόσμος των media άνοιξε τις αγκάλες του για εκείνον. Στο πλάι του βρισκόταν ο Άρης Τερζόπουλος. Μαζί απογείωσαν το «Κλικ» και ο Πέτρος έμαθε τι θα πει «καλή ζωή».
Λίγα χρόνια μετά στη ζωή του εμφανίστηκαν ο Πάνος Μαρινόπουλος και ο ιδιοκτήτης κατασκευαστικής, Δάκης Ιωάννου. Μαζί οι τρεις τους ίδρυσαν την ΙΜΑΚΟ το 1993 και από εκεί που ο Πέτρος ήταν απλά ένας εκδότης ενός επιτυχημένου περιοδικού, όπου έδειχνε κώλους και βυζιά, κατέληξε να είναι συνιδρυτής ενός από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους με τίτλους περιοδικών που έκανα πάταγο. «Nitro», «Mirror», «Down Town» αλλά και ξένοι τίτλοι που αγοράστηκαν έναντι αδράς αμοιβής όπως το «Esquire» και το «ΟΚ!». Ο Κωστόπουλος αισθάνεται σαν τον Μήδα, το επίπεδο ζωής του αλλάζει και το high life γίνεται καθημερινότητα του. Ο κόσμος τον λατρεύει και τον θαυμάζει. Το απλό παιδί της ελληνικής επαρχίας από μια ταπεινή οικογένεια του μόχθου, η οποία δύσκολα τα έφερνε βόλτα έγινε ο μεγιστάνας του lifestyle που παίρνει μικρά ονόματα και τα αναγάγει στο talk of the town. Μεγάλα parties με δευτεροκλασάτες ψευτο-celebrities που δημιούργησε ο ίδιος μέσα από τα περιοδικά του, βόλτες στα πελάγη με τα πανάκριβα φουσκωτά του, εξώφυλλα αλά James Dean και τα πούρα αποτελούν πλέον τρόπο ζωής.
Μόλις η ΙΜΑΚΟ ανεβαίνει στην κορυφή, εξαγοράζει τις μετοχές του Μαρινόπουλου και του Ιωάννου και γίνεται ο απόλυτος εκδότης. Απλώνει τα πλοκάμια του στο ραδιόφωνο και στο ίντερνετ και πλασάρεται ως το «καλό και άνετο αφεντικό»…και στην αρχή τα καταφέρνει. Στελεχώνει την εταιρεία με δικά του άτομα, που αγαπάνε την δουλειά και παλεύουν να ανεβάσουν ακόμα πιο πολύ τις πωλήσεις της ΙΜΑΚΟ. Η εταιρεία εισάγεται στο Χρηματιστήριο, οι πωλήσεις των περιοδικών της εταιρείας καλπάζουν και ο Κωστόπουλος είναι και με τη βούλα μέχρι το 2002 ο βασιλιάς του lifestyle.
Δημιουργεί την ψευδαίσθηση στο αγοραστικό κοινό πως έχει ανάγκη να μάθει ποιος βγαίνει με ποιον, τι φοράει η κυρία του κυρίου, που πήγε ο τάδε τραγουδιστής διακοπές με την παράνομη σχέση του και ο κόσμος τσιμπάει. Φτιάχνει έναν κόσμο μέσα στην γκλαμουριά, τον περικλείει μέσα σε μία φούσκα ώστε να φαντάζει άπιαστος και γυαλιστερός και ωθεί τον κόσμο να αγοράζει με μανία τα περιοδικά του και αναμένει την επόμενη επιχειρηματική κίνηση του αυτοδημιούργητου Βολιώτη.
Ωστόσο, η «πτώση» δεν άργησε να έρθει. Ο Πέτρος έκανε μεγάλα ανοίγματα με γνώμονα την ματαιοδοξία του να μπορέσει να εξαπλωθεί στον χώρο και να μονοπωλήσει κατατροπώνοντας τους αντιπάλους. Η ακριβή ζωή σε συνδυασμό με τα υπέρογκα δάνεια που πήρε –με την βοήθεια και ανοχή των τραπεζικών ιδρυμάτων αλλά κυρίως των καλών γνωριμιών του-για να δώσει ανάσες στην IMAKO φαίνεται ότι ήταν το τίμημα της προηγούμενης επιτυχίας. Οι κυκλοφορίες των περιοδικών της IMAKO κατρακύλησαν, το ρευστό τελείωσε και η αίγλη ξεθώριασε. Αυλικοί που ήταν γύρω του, όταν άρχισαν να βλέπουν την κατρακύλα της εταιρίας λάκισαν και αποχώρησαν και όσοι έμεναν έσφιγγαν τα δόντια και περίμεναν πότε θα διορθωθεί η κατάσταση. Πλέον οι μόνιμοι συνεργάτες του μισθολογίου μειώθηκαν δραματικά και τις θέσεις τους πήραν τα «μπλοκάκια». Νέα, απαίδευτα παιδιά , χωρίς απαιτήσεις, χωρίς λόγο, που κατεβάζουν το κεφάλι και υπομένουν τις αντίξοες συνθήκες περιμένοντας να φτιάξει η κατάσταση. Μία κατάσταση η οποία πάει από το κακό στο χειρότερο.
Από το 2010 οι υπάλληλοι οι οποίοι περνάνε 10-11 ώρες την ημέρα στο σομόν κτήριο της Μαρίνου Αντύπα μένουν απλήρωτοι. Ο ίδιος τους διαβεβαιώνει πως θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να μπορέσει να τους πληρώσει. Ταυτόχρονα όμως αγοράζει το ένα σκάφος μετά το άλλο, απολαμβάνει τις διακοπές του σε ξενοδοχεία 5 αστέρων, τρώει και φωτογραφίζεται σε πανάκριβα εστιατόρια, λίγες ώρες αφού είχε κλαφτεί μπροστά στους εκατοντάδες εργαζόμενους του ότι βάζει χρήματα από την τσέπη του –τα οποία δεν του περισσεύουν- για να μπορέσει να στηρίξει την εταιρία.
Τον Σεπτέμβριο του 2011 ο ίδιος διαβεβαίωσε τους απελπισμένους πλέον εργαζόμενους του πως το πρόβλημα ρευστότητας φτάνει στο τέλος του. Ενώ μόλις τον Δεκέμβριο του 2011 ο ίδιος άνθρωπος δηλώνει πως χρήματα δεν υπάρχουν. Μετά από μία σειρά μειώσεων στους μισθούς -οι οποίοι όμως ούτως ή άλλως δεν έχουν καταβληθεί εδώ και μήνες- ο Πέτρος ανακοινώνει πως όποιος θέλει μπορεί να παραιτηθεί και να πάρει τα χρωστούμενα. Αρκεί αυτό να γίνει μέχρι και το τέλος του 2011 -για να μπορέσει να κλείσει τα βιβλία του. Δίνει εντολή στα διευθυντικά στελέχη του να παραιτηθούν ώστε να μην τους πάρει ο κατήφορος μαζί με την ΙΜΑΚΟ και αφήνει τα περιοδικά του στον αέρα. Η αλλοτινή αίγλη του Nitro και του Down Town θάφτηκε κάτω από τα χρέη και έμεινε στο τυπογραφείο. Το νέο του «παιδί», το People, που δεν μετράει πάνω από 2 χρόνια κυκλοφορίας μένει στο συρτάρι του υλατζή και δεν ανακοινώνεται το πότε θα ξανά κυκλοφορήσει. Το «In Style» ετοιμάζει τεύχος Μαρτίου και δεν θα κυκλοφορήσει Φεβρουάριο. Το ΟΚ! και το yupi.gr πουλήθηκαν στον Φιλιππόπουλο και φήμες θέλουν να ετοιμάζεται να πουλήσει και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς του.

Όλα αυτά συμβαίνουν και ο Κωστόπουλος όχι μόνο σφυρίζει αδιάφορα αλλά αδιαφορεί πλήρως για την κατάσταση ανακοινώνοντας με υπεροπτικό ύφος ότι δεν ενδιαφέρεται για το τι ζουν τα παιδάκια που του κάνουν τη δουλειά: «Στα αρχίδια μου που είστε απλήρωτοι, στα αρχίδια μου όσοι κάνουν επίσχεση, μου έχετε γίνει τσιμπούρια, στ’ αρχίδια μου αν δεν μπορείτε να ζήσετε. Στα αρχίδια μου τι χρωστάτε- να μην ψωνίζατε» δηλώνει αγανακτισμένος. Ασφαλιστικά μέτρα, αγωγές, απειλές και εξώδικα είναι πλέον καθημερινότητα για την ΙΜΑΚΟ καθώς οι εκατοντάδες απλήρωτοι εργαζόμενοι –οι οποίοι στην πλειοψηφία τους έχουν σταματήσει να πηγαίνουν στο Νέο Ηράκλειο να εργαστούν- παλεύουν με δικηγόρους να διεκδικήσουν τα χρωστούμενα πριν ανακοινώσει ότι η ΙΜΑΚΟ υπάγεται στο διάσημο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα.
Το άλλοτε cool αφεντικό έβγαλε την μάσκα, πήρε το πούρο του ανά χείρας και άρχισε να δείχνει τις ανασφάλειες του, τον εγωισμό του και την ανευθυνότητα του κάνοντας την ύστατη προσπάθεια να ξεφύγει από τα χρέη της εταιρίας του και γιατί όχι να διαφύγει στο εξωτερικό τώρα που ο κλοιός σφίγγει και «τσιμπάει» και τους «celebrities».
http://www.koutipandoras.gr/?p=14798
Εύα Μανωλαράκη
ΠΡΕΖΑ TV
31-1-2012

1kostop

Σημείωση Newstrap: Ως επαγγελματίες Δημοσιογράφοι πιστεύουμε πώς η «σχολή» που δημιούργησε ο Πέτρος Κωστόπουλος υπήρξε ένα τεράστιο έγκλημα κατά του λαού και μέρος ένος συστήματος πού θέλει τους Έλληνες αποχαυνωμένους… Και βέβαια κάθε προσπάθεια λογοκρισίας… μας χαλάει. Γι’ αυτόν και την βιομηχανία «celebrities» που δημιούργησε, αλλά και τον ρόλο πού έπαιξε, θα επανέλθουμε…

Θα επανέλθουμε


By massmeeting Posted in ΜΜΕ

Τα «Νέα» και το «Βήμα» δεν εκφράζουν πια τη δημοκρατική παράταξη!

Δεν το ανακάλυψα τώρα. Οπως κι εσείς, πάλαι ποτέ αναγνώστες αυτών των δυο εφημερίδων, που κάποτε υπηρέτησαν τις ιδέες της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης. Σήμερα τοσυγκρότημα Λαμπράκη διευθύνεται από έναν επιχειρηματία (που υπήρξε δημοσιογράφος), ο οποίος ακολουθεί την πολιτική της προαγωγής των επιχειρηματικών συμφερόντων του. Επιδίωξε αρκετές φορές να διαμορφώσει αυτός τις πολιτικές εξελίξεις και δεν το πέτυχε. Το μόνο που κατάφερε ήταν να εκμαυλίσει συνειδήσεις πολιτικών και δημοσιογράφων. Θέλησε ο χαρακτήρας της πολιτικής να προσδιορίζεται από τα δικά του συμφέροντα. Αν, ας πούμε, η πολιτική είναι μια έννοια ρευστή και κυμαινόμενη, αυτός προσπάθησε ο χαρακτηρισμός της να διέπεται από τα ειδικότερα επιχειρηματικά του συμφέροντα. Κι αυτό το πάλεψε και το παλεύει καθημερινά με τα μέσα μαζικής  ενημέρωσης που διαχειρίζεται.
Στα σημερινά «Νέα» το σχετικό με τη σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ ρεπορτάζ είναι έμφορτο αρνητικών χαρακτηρισμών. Και είναι κρίμα για τους δημοσιογράφους που παρακολούθησαν τις εργασίες του Εθνικού Συμβουλίου, που δεν μπόρεσαν να περάσουν κάποιο αισιόδοξο μήνυμα. Ο πρωτοσέλιδος τίτλος «Το ΠΑΣΟΚ είναι αλλού…» ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως. Οσο για το «Βήμα», άπειρες φορές διαβάσαμε κείμενα που όχι απλώς κατέκριναν το ΠΑΣΟΚ ή τον Παπανδρέου, αλλά ήσαν και υπονομευτικά της πολιτικής τους.

Εγώ ξέρω ότι κάποτε οι δημοσιογράφοι έδιναν τις καθημερινές εξετάσεις τους μπροστά στο κοινό με καρδιοχτύπι. Ενα στραβοπάτημα, ένας άσκεπτος λόγος, μια αστοχασιά αντιμετώπιζαν τρομερές κυρώσεις. Σήμερα οι δημοσιογράφοι δίνουν δυστυχώς καθημερινές εξετάσεις στα αφεντικά τους. Και δεν μπορώ να πω ότι το κοινό είναι πάντοτε ομοίωση του Τύπου ή γενικότερα των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Υπάρχει ένα μπάχαλο στην κοινωνία μας και όλοι όσοι ασχολούνται με την ανάλυση του φαινομένου που διαπλέκει τις διαθέσεις του κοινού και του επιχειρηματία, φτάνουν σε αδιέξοδες σκέψεις. Εχω την εντύπωση ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων τα μέσα ενημέρωσης προσαρμόζονται στα γούστα  και τις πνευματικές διαθέσεις του κοινού. Σε ό,τι όμως αφορά στην πολιτική, θεωρώ ότι το κοινό άγεται και φέρεται. Γι’ αυτό θα πρέπει ν’ αξιοποιήσουμε μια λέξη από  τους περίφημους στίχους στο ομώνυμο ποίημα του Μιχάλη Κατσαρού: «Αντισταθείτε»! Αντισταθείτε σ’ εκείνους που καθημερινά επιχειρούν να σας κάνουν πειθήνια όργανά τους. Αντσταθείτε στους κουτσαβάκηδες της κοινωνίας και της πολιτικής ζωής του τόπου.

           
By massmeeting Posted in ΜΜΕ

ΟΛΟΙ έχουν πάθει την πλάκα τους με τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ…

  •  http://nikoslagadinos.blogspot.com/
Εάν δεν είχαμε τους υπολογιστές, θα έλεγα ότι πολύ μελάνι χύθηκε για να στραπατσαριστεί οΠαπανδρέου, για να ξεδιπλωθούν άπειρα σενάρια, για να γραφτούν σχόλια της σαχλαμάρας, εξυπνακίστικες αναλύσεις και άλλες παπαριές των δήθεν ενημερωμένων δημοσιογράφων και δημοσιογραφούντων. Διάφοροι τύποι που διαχειρίζονται κάποια μπλογκ κατάπιαν τη γλώσσα τους και ψάχνονται για να γράψουν άλλα σενάρια που θα κατατροπώνουν τον Παπανδρέου. Όπως κι εκείνοι οι δημοσιογραφικοί «αναλυτές» που δημοσιεύουν τη γνώμη τους σε «έγκριτες» εφημερίδες… Διυλίζουν τον κώνωπα νυχθημερόν και αναζητούν τα ευάλωτα σημεία του Παπανδρέου για να πετάξουν τη λάσπη τους.
  • ***************
Διαπιστώθηκε ότι δεν χρειάζεται να είσαι υποστηρικτής του Παπανδρέου, αλλά απλώς να διαθέτεις την κοινή λογική και να κάνεις σωστές αναλύσεις. Να θέλεις να κάνεις σωστές αναλύσεις και να μην είσαι υποχείριο του αφεντικού που σε πληρώνει!
  • ***************
Εγραψα ένα άρθρο πριν ολοκληρωθούν οι εργασίες του Εθνικού Συμβουλίου με τίτλο «Δεν θέλουν διαρχία στο ΠΑΣΟΚ, αλλά έρχεται το δίδυμο Παπαδήμου – Παπανδρέου»! Οι εξελίξεις ΕΚΕΙ οδηγούν. Οι δελφίνοι που εδώ και πολύ καιρό περιόδευαν στα ραδιοτηλεοπτικά κανάλια και σε άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης, διαπίστωσαν ότι αυτό που δεν είναι μέσα στα σχέδιά τους, ΔΕΝ μπορεί ν’ αλλάξει. Οτι το ΠΑΣΟΚ ακόμη και ηττημένο, είναι συνυφασμένο με τον παπανδρεϊσμό. Ο παπανδρεϊσμός είναι μια λέξη, ένας όρος, που καταχρηστικά τον χρησιμοποιώ για να καταδείξω ότι ΠΑΣΟΚ χωρίς Παπανδρέου ΔΕΝ νοείται!
  • ***************
Οι δελφίνοι και τα στρατιωτάκια που τους ακολουθούν, θα είδαν προφανώς ότι παρά την προσπάθεια που κατέβαλαν τον τελευταίο καιρό με προκλητικές αλλά και υβριστικές δηλώσεις κατά του Παπανδρέου, η πολιτική χρειάζεται ήθος και πίστη στις αρχές της δημοκρατίας. Δεν μπορεί ο καθένας να παίζει παιχνίδια σε βάρος του λαού, αδικώντας τον ηγέτη του. Γιατί ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Παπανδρέου, που τον έκανε πρωθυπουργό η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, οδηγήθηκε (για να μην ξαναπώ «ανατράπηκε») στην παραίτηση, στην απομάκρυνση από την εξουσία για να υλοποιηθούν τα σχέδια των συνταγματαρχών του εκδοτικού κατεστημένου.
  • ***************
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι πλέον τα πραξικοπήματα δεν επιχειρούνται με άρματα μάχης και πυροβολαρχίες ή πεζικάριους με κράνη και όπλα τελευταίας τεχνολογίας. Αρκεί να έχει κανείς στη διάθεσή του τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πάντα αυτός που τα διαθέτει, μπορεί να κερδίζει. Κι αν φαίνεται ότι κερδίζει, οι νίκες αυτές είναι πρόσκαιρες, στιγμιαίες! Και πώς αποτυπώνονται αυτές οι νίκες; Με μια «δημοσκόπηση» την εβδομάδα επιχειρούν οι συνταγματάρχες ν’ αλλάξουν το πολιτικό σκηνικό. Και επειδή δεν τους βγαίνει το χαρτί, μηχανεύονται συνεχώς καινούργια σχέδια. Αλλά κάποτε στερεύει η φαντασία και όλοι έρχονται στα ίσα τους.
  • ***************
Δεν έχει σημασία στο εξής τι θα σκαρφιστεί ο Ψυχάρης ή ο Πρετεντέρης, για να «καρφώσουν» τον Παπανδρέου. Οσα μυθιστορήματα και να γράψουν οι μπιστικοί του Ψυχάρη, θα είναι απλώς μυθιστορήματα. Όσες ενστάσεις κι αν προβάλει ο Πρετεντέρης, με την -τάχατες- απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του, όλοι όσοι διαβάζουν και βλέπουν είναι υποψιασμένοι. Δεν πείθουν τα γλωσσικά ιδεογράμματά του και οι δήθεν πολιτικοί ακροβατισμοί του. Το υπομειδίαμα που υπαινίσσεται διάφορα παραμύθια, είναι συνώνυμο πλέον της απατηλής πραγματικότητας του Πρετεντέρη και των αφεντικών του. Σε τελευταία ανάλυση, κανείς δεν τους εξουσιοδότησε να υπερασπίζονται αυτό που οι ίδιοι ονοματίζουν «αλήθεια». Και τούτο γιατί η αλήθεια που υπερασπίζονται είναι η δική τους αλήθεια, που αποτυπώνει τα δικά τους επιχειρηματικά συμφέροντα.
  • ***************
Ο Παπανδρέου δεν προσφέρεται πια για χάχανα. Έχει πολιτικές αρχές, έχει θέσεις, σταθερή γραμμή πλεύσης, έχει ήθος και μάχεται για το κοινό συμφέρον, κάτι δηλαδή που οι εχθροί του όσο κι αν προσπαθούν δεν μπορούν να μας πείσουν ότι κάνουν. Ας καταλάβουν οι συνταγματάρχες του κατεστημένου ότι λίκνο και τάφος της πολιτικής είναι η κάλπη και όχι η εφαρμογή των δικών τους σχεδίων. Πολλάκις το συγκρότημα Λαμπράκη επιχείρησε να ποδηγετήσει τις πολιτικές εξελίξεις και δεν τα κατάφερε, γιατί ο λαός αντέδρασε αστραπιαία. Τώρα που δεν υπάρχει ο Λαμπράκης, δεν άλλαξε και τίποτα.
  • ***************
Ο συγχαρητηριοδότης του δικτάτορα Παπαδόπουλου, ο Σταύρος Ψυχάρης, παλεύει απεγνωσμένα ο δυστυχής και σχεδιάζει, πατώντας σε δύο σανίδες. Όπως διαβάζουμε στις εφημερίδες, έχει τον γιο του να πολιτεύεται με τη Δεξιά, δίπλα στον Σαμαρά κι αυτός με τις εφημερίδες του υποτίθεται ότι υπερασπίζεται την δημοκρατική παράταξη! Αυτό είναι παράδοξο, για να μην πω ότι είναι τυχοδιωκτισμός.
  • ***************
Δεν μας ενδιαφέρει όμως η πολιτική ηθική των συνταγματαρχών του κατεστημένου, διότι στο κατεστημένο δεν υπάρχει πολιτική. Στο κατεστημένο υπάρχει επιχειρηματικό συμφέρον, και γι’ αυτό βάζει τους «μικρούς» βουλευτές του ΠΑΣΟΚ μπροστά στην κάμερα και στο ραδιοφωνικό μικρόφωνο για να εξακοντίσουν τα βέλη τους κατά του Παπανδρέου, του οποίου όμως η πολιτική ηθική είναι διαυγής. Και δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που εναντιώθηκαν στις θέσεις του Παπανδρέου, εργάστηκαν, ως δημοσιογράφοι, στο συγκρότημα Λαμπράκη. Τα ονόματά τους είναι γνωστά.

Για το «γνήσιο» ΠΑΣΟΚ, με αφορμή τον Κίμωνα Κουλούρη

  • Εκτιμώ τον Παντελή Μπουκάλα, τον δημοσιογράφο, κριτικό, δοκιμιογράφο, τέλος πάντων τον πνευματικό άνθρωπο. Δεν εκτιμώ όμως τον φανατισμό που τον διακατέχει όταν θέλει να αναφερθεί στο ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, πάντα βρίσκει τρόπο να τα διυλίσει όλα για να στήσει το ΠΑΣΟΚ κι ό,τι συμπυκνώνεται μέσα του, στον τοίχο του.
  • Με τίτλο «Ξέρεις ποιος είμ’ εγώ, ρε;» (Η Καθημερινή, 10/01/2012), τα βάζει με τον Κίμωνα Κουλούρη. Και πολύ κάνει, διότι ο εν λόγω πρώην πολιτικός ήταν ένα κακό παράδειγμα για όλους. Αλλά θεωρώ ότι το τελευταίο αυτό κείμενο γράφτηκε απλώς και μόνο για να ξεφουρνίσει ο φίλτατος Μπουκάλας αυτή τη φράση: «Ο κ. Κουλούρης, σαρξ εκ της σαρκός του γνήσιου ΠΑΣΟΚ και πνεύμα από το πνεύμα του»!!!
  • Από δω το έφερε, από κει το έφερε, τελικά το είπε και, φαντάζομαι, ξαλάφρωσε που για πολλοστή φορά «καθάρισε» με το ΠΑΣΟΚ. Αλλά, όχι απλώς με το ΠΑΣΟΚ. Με το «γνήσιο»! Επειδή κι εγώ είμαι γνήσιος» Πασόκος, με παίρνει κι εμένα η μπάλα. Ο Κουλούρης δεν ήταν αυτό που γράφει ο Μπουκάλας. Ήταν μια εξαίρεση ενός ανθρώπου που πολιτεύτηκε με τον δικό του τρόπο και που, φυσικά, δεν θα μπορούσε να είναι αποδεκτός από όλο το ΠΑΣΟΚ. Ούτε απολάμβανε της ιδίας εκτίμησης. Στη δεδομένη χρονική στιγμή ίσως το έργο του «συγκεντρωσιάρχη» να του πήγαινε. Αλλά και τα αξιώματα που έλαβε κατά καιρούς δεν σήμαινε ότι ήσαν τα «βραβεία» για τη «σάρκα» και το «πνεύμα» του.
  • Δεν θα αντιδικήσω με τον Μπουκάλα. Αντιδικώ με την αντίληψη που θέλει το ΠΑΣΟΚ να είναι ένα παράδειγμα πολιτικού οργανισμού προς αποφυγή! Είναι αλήθεια ότι το ΠΑΣΟΚ από την ημέρα της εμφάνισής του στην πολιτική ζωή του τόπου, είναι στόχος. Στόχος για τη Δεξιά,στόχος για την Αριστερά, στόχος για το Κέντρο, στόχος για τα γκρουπούσκουλα της Αριστεράς. Μπορεί κανείς αυτό να το επικαλεστεί έτσι όπως τον βολεύει – εξαρτάται πού στέκεται!
  • Ωστόσο, θα έλεγα ότι η πιο σφοδρή πολεμική που έχει δεχτεί κόμμα, είναι το ΠΑΣΟΚ. Πολεμήθηκε, μισήθηκε, επιχειρήθηκε η διάλυσή του, ο εξοβελισμός του από το πολιτικό προσκήνιο και η διαπόμπευση των στελεχών και ψηφοφόρων, μελών, οπαδών και φίλων του. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίοδος του «βρώμικου ’89», όταν στην προσπάθεια του τότε επιχειρηματικού, εκδοτικού και πολιτικού κατεστημένου, να χτυπηθεί ο Ανδρέας Παπανδρέου, στήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα όλος ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ. Δεν χαρακτήριζαν κλέφτη μονάχα τον Παπανδρέου ή κάποια από τα στελέχη που παραπέμφθηκαν τότε στο Ειδικό Δικαστήριο…
  • Ο Κουλούρης είναι ένας απόμαχος της πολιτικής. Και όπως δείχνουν τα πράγματα δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναπολιτευτεί. Αυτός ο ίδιος ίσως να κάνει προσπάθειες για να αναδειχθεί και να επιβιώσει πολιτικά και  γι’ αυτό «μάχεται». Είναι μια sui generis προσωπικότητα που δυστυχώς εμφιλοχώρησε στο Πασοκικό περιβάλλον και ανέπτυξε την κοσμία διαγωγή που όλοι μας ξέρουμε, δηλαδή του ψευτόμαγκα, του νομίζει ότι μπορεί να κουλαντρίζει τη ζωή μας και μετά την ανώμαλη προσγείωσή του!
  • Τα έβαλε και με τον Γιώργο Παπανδρέου, διότι τον απομάκρυνε – και καλώς έπραξε. Εδώ που τα λέμε, πολλούς θα έπρεπε να έχει απομακρύνει, αφότου ανέλαβε την προεδρία του Κινήματος. Γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε μια προσπάθεια εξυγίανσης και κάθαρσης της πολιτικής ζωής ως δημόσιας λειτουργίας. Δεν τα κατάφερε, αλλά δεν φταίει αυτός ή αν φταίει έχει το μικρότερο μερίδιο ευθύνης. Το γεγονός ότι τους τελευταίους μήνες τελούσε υπό τον εκβιασμό της θεμιτής ή αθέμιτης αξίωσης βουλευτών του Κινήματος με τελικό αποτέλεσμα την ανατροπή του, αυτό είναι ένα επεισόδιο που η ιστορία θα το καταγράψει και προϊόντος του χρόνου θα το αποκαθάρει από τον συναισθηματισμό της στιγμής.
  • Η ανατροπή ή εκδίωξη ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το, του Παπανδρέου από την κυβέρνηση και η εμμονή των «στελεχών» του Κινήματος να απομακρυνθεί δια παντός από την πολιτική, είναι ένα φαινόμενο που μόνο σε καθεστώτα φασιστικού τύπου παρουσιάζεται. Και βέβαια εκείνοι που οργάνωσαν όλη αυτή την περιπέτεια, αποφάσισαν να συσπειρωθούν και να ενεργήσουν συγχρόνως, ώστε να λειανθούν οι εντυπώσεις. Είναι γνωστό ότι το ομαδικό έγκλημα παύει να είναι έγκλημα κατά τους κανόνες της σχετικής ηθικής.
  • http://nikoslagadinos.blogspot.com/