Έχω ξεχάσει ολότελα την αίσθηση του φόβου. / Πάει καιρός που οι αίσθησές μου πάγωναν / σαν άκουα σκούσμα νύχτα, και το τριχωτό πετσί μου / σ’ απαίσιον λόγο σηκωνόταν κι αγριευόταν / σαν να ‘χε ζωή δικιά του. Εχόρτασα τις φρίκες, / τρομάρες τις συνήθισε ο φονιάς ο νους μου / και πια δε με ξαφνιάζουν… [Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Μακμπέθ, πράξη Ε΄, σκηνή 5. Μετάφραση Βασίλη Ρώτα. Εκδόσεις Επικαιρότητα].

Γεια χαρά, λοιπόν, κύριοι του διαδικτύου. Αρχίζω με το λόγο του Μπακμπέθ. Κάτι θέλω να πω, αλλά τώρα δεν είμαι για αναλύσεις. Το μόνο που νιώθω είναι οργή – γενικώς. Κυρίως για τους (λίγους) δημοσιογράφους και τους (περισσότερους) πολιτικούς – αυτή τη συνομοταξία των διαπλεκομένων που μας έχουν σπάσει τα μπελερίνια. Δεν γουστάρω άλλο να βλέπω τον Τριανταφυλλόπουλο στα κανάλια ολονυχτίς κι ολημερίς να κάνει μαθήματα. Η πολλή μ…ία κουφαίνει.

Και κάθονται γύρω κι απέναντί του διάφοροι άλλοι εραστές της δημοσιότητας και εν χορώ λένε τα “κύριε ελέησον”! Κι όταν λέω “εραστές της δημοσιότητας”, εννοώ κάποιους μισο-αγράμματους και μισο-διαβασμένους, τυχοδιώκτες, μπλα-μπλάδες, εξυπνάκηδες, τσανακογλείφτες, κάποιους γελοίους που έχουν πιάσει στασίδι στα διάφορα τηλεοπτικά παράθυρα και μόλις τους δώσει το λόγο ο παρουσιαστής (άλλη μαφιόζικη συνομοταξία αυτή…), αρχίζουν να μας πιτσιλάνε με κοτσάνες και επαναστατικά κοινωνικά και πολιτικά μανιφέστα.

Οι ίδιοι δεν βλέπουν μετά στις κωλοεκπομπές τις δικές τους παπαριές για να συμμορφωθούν; Μπορεί να τις βλέπουν, αλλά πια έχουν πορωθεί τόσο πολύ που δεν υπάρχει περίπτωση να συνέλθουν, όπως ας πούμε ο Παπαδάκης (να σταματήσει να γαυγίζει και να λέει του κόσμου τις μ…ίες), ο Ευαγγελάτος, ο Χατζηνικολάου (να σταματήσει να κάνει τον ξερόλα με ατσαλάκωτο ύφος – αυτή η γελοία διαφήμιση του Real-fm έχει αρχίσει να μ’ εκνευρίζει), η Τρέμη (νόμιζα ότι είμαστε στην ίδια ηλικία, αλλά έκανα λάθος διότι είναι πολύ μικρή – δεν βλέπετε το μουτράκι της;), ο Τριανταφυλλόπουλος (κάποιος πρέπει να του μιλήσει για το σιγάν κρείττον εστί του λαλείν)…

Όλοι τους μόλις βγουν στο γυαλί αρχίζουν να αγορεύουν, να υπερασπίζονται το λαϊκό δίκιο, να διακηρύσσουν ότι τους νοιάζει μόνο η αλήθεια και η δικαιοσύνη, ότι μόνο αυτοί πρέπει να είναι εισαγγελείς, ότι μόνον αυτοί γνωρίζουν την αλήθεια, κι ενδιαφέρονται να ελαφρύνουν το λαό από τα βάσανά του. Δεν αντέχω όμως να τους βλέπω να νταλαβερίζονται με την εξουσία. Πάνε στα δικαστήρια, καταθέτουν, κάνουν τους ενημερωμένους…

Τέλος πάντων, βαριέμαι να γράψω κι άλλα και διαπίστωσα ότι ακόμα δεν άρχισα να βρίζω. Αναμείνατε! Γιατί θ’ ακολουθήσουν διάφορα για την Ντόρα Μπακογιάννη – Κούβελου – Μητσοτάκη, για τον ίδιο τον Μητσοτάκη που μετά από τόσα χρόνια δεν βαρέθηκε να λέει παπαριές και να γελάει χωρίς να υπάρχει λόγος.

Κι επειδή πρέπει να γνωριστούμε, σας παρουσιάζω και την ομάδα που υποστηρίζω, και την οποία ευτυχώς που δεν την έχει ο Βαρδινογιάννης γιατί, καταλαβαίνετε, δεν θα έβλεπε Θεού πρόσωπο, όπως ο κακομοίρης ο Παναθηναϊκός! Μια ομάδα που παίζει κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες. Έτσι θα είμαι κι εγώ – παίχτης για όλες τις εποχές. Θα γράφω για όλα και για όλους. Καθετί που θα μου τη δίνει κατακούτελα, θα βαράω κι εγώ, με τη σειρά μου, κατακέφαλα! Ήθελα να γίνω δημοσιογράφος, αλλά δεν τα κατάφερα. Κουφάλες, τώρα που βρήκα “μέσον”, θα σας αλλάξω τον αδόξαστο. Και δεν θα μπορείτε το βράδυ να κοιμηθείτε, αν προηγουμένως δεν με αναζητήσετε.